با دوبرابر شدنِ این اپیدمی در هر هفته، باید بسیار سریع عمل کنیم و طی ۳۰ روزِ آینده، روشی سیستماتیک را ایجاد کنیم تا با سرعتِ هر چه تمامتر افرادِ مبتلا را قبل از این که ویروس را به دیگران منتقل کنند شناسایی و ایزوله کنیم، بیماران مبتلا به کووید-۱۹ با علائم خفیف را در منزل کنترل و درمان کنیم، و بیمارستانها را به کسانی اختصاص دهیم که واقعا نیاز به درمانِ بیمارستانی دارند.
تست گرفتن
اگر ما در همین لحظه تک تکِ افراد مبتلا را شناسایی کنیم، میتوانیم آن ها را قبل از این که دیگران را آلوده کنند ایزوله و درمان کنیم، و این اپیدمی طی چند هفته به پایان خواهد رسید. اما به دلیل این که کووید-۱۹ موجب علائمی شبیه به آنفلوآنزا و چندین ویروسِ دیگر میشود، شناساییِ افرادِ مبتلا بدون گرفتنِ تست غیرممکن است.
ما برای شناسایی سریع و موثر موارد ابتلا، باید از تعداد وسیعی از مردم تست بگیریم. تمام افرادی که علائمی شبیه به عفونت کووید-۱۹ دارند باید تست شوند. برای تخمین زدن این که این بیماری ممکن است چه تعداد از مردم را مبتلا کند، باید گفت که سال گذشته حدود ۱۰ درصد جمعیت ایالات متحده -بیش از ۳۰ میلیون نفر- به آنفلوآنزا مبتلا شدند.
گرفتنِ تست از تعداد زیادی از مردم در بیمارستانها و مطبِ پزشکان که ممکن است در این مکانها ویروس به طور ناخواسته منتشر شود، ایدهی خوبی نیست. باید در هر شهر، شهرک، و بخش مکانهایی که از روش واکنش زنجیرهای پلیمراز یا پی سی آر استفاده میکنند برای گرفتنِ تست ایجاد شوند تا مردم بتوانند بدون تاخیر یا بدونِ نیاز به وقتِ قبلی به این مکانها به عنوان مراکز گردآوریِ نمونه در محلهها و جوامعِ کوچکتر مراجعه کرده و تست دهند. این مکانها میتواند به عنوان مراکز تست تصادفی[2]، تست افرادِ پیاده[3]، یا -همانطور که در کره جنوبی، بریتانیا، و حالا سیاتل و نوادا انجام شد- تست در خودرو[4] راهاندازی شوند که در این مراکز پرسنلِ باتجربه با پوشش محافظ میتوانند در عرضِ حدودا ۱۰ دقیقه بیماران را بررسی کرده و از افراد با علائم مربوطه نمونهگیری کنند. این نمونهها را میتوان به آزمایشگاههای تست پی سی آر فرستاد و سپس نتیجهی تست از طریق تلفن به بیماران اطلاع داده میشود. تا زمانِ مشخص شدن جواب تست، به بیمارانی که علائم خفیف دارند توصیه میشود خودشان را در خانه قرنطینه کنند. بقیه کسانی که علائم شدید دارند، باید فورا به بیمارستان منتقل شوند.
برای کسانی که نمیتوانند خودشان برای دادنِ تست مراجعه کنند، مانند سالمندانِ زمینگیر، باید پرسنل باتجربه از مراکز بهداشت محلی برای نمونهگیری به منازل این افراد اعزام شوند. باید گزینهی دریافتِ کیتهای تست خانگی نیز برای مردم میسر شود تا آنها نیز بتوانند از خودشان به وسیله نمونه بگیرند و نمونهها را برای آزمایش ارسال کنند.
بالاخره چالشِ آزمایشِ همگانی با یک تست تشخیصیِ سریع میتواند موثر و کارآمد باشد؛ مانند نوارهای تست بارداری که در دسترس همگان قرار دارند، میتواند توسط خود فرد هم انجام شود و نتیجهی آنها طی چند دقیقه مشخص میشود. اگرچه در حال حاضر چندین تستِ سریع ساخته شدهاند، اما مشخص نیست که هر یک از آنها چه زمانی برای استفاده عموم آماده خواهند شد. با این حال، همزمان با رشد سریعِ این اپیدمی و به دلیل نیاز به افزایش و تسریعِ شناسایی، نمیتوان منتظر یک تستِ سریع ماند و نیازی هم به چنین تستی نیست- چین توانست نتایج پی سی آر را در عرضِ همان روز مشخص کند، در مقایسه با ایالات متحده که زمانی معادلِ ۴۸ ساعت یا بیشتر برای مشخص شدنِ نتایج تست لازم است.
سلامتی از راه دور
مراکز پاسخِ سلامتی از راه دور با خطوط تلفنی ۲۴ ساعته در ۷ روزِ هفته که پرسنل آنها پرستاران هستند، باید در هر یک از مراکز بهداشت عمومیِ محلی راهاندازی شوند. افرادی که علائم مربوطه را دارند میتوانند برای بررسی سلامتیشان با این مراکز تماس بگیرند و در صورت لزوم تست دهند. این پرستاران باید تمام بیمارانی که نتیجهی تست شان مثبت است را پیگیری کنند. بیمارانی که ظاهرا بیماریشان حاد است -حدود ۲۰ درصد از کل موارد- باید به وسیله آمبولانس برای بررسیهای تخصصیتر و مراقبت به یک بیمارستان محلی منتقل شوند.

نظرات شما