نقش هیئت‌مدیره در پایداری
یک چارچوب جدید برای جلب حمایت مدیران از تلاش‌های ESG
اهمیت روزافزون پایداری برای شرکت‌ها هستیم. سرمایه‌گذارها بیش‌ازپیش به این نتیجه رسیده‌اند که عملکرد شرکت در فاکتورهای زیست‌محیطی، اجتماعی و راهبری (ESG)، تاثیر مستقیمی بر سودآوری بلندمدت سازمانشان دارد. اکنون اغلب مدیرعامل‌ها می‌دانند که در تدوین استراتژی سازمان، باید مسائل ESG را هم در نظر بگیرند. اما همچنان یکی از ذی‌نفعان مهم شرکت‌ها، در برابر تحول پایداری مقاومت می‌کند: هیئت‌مدیره. این یک حقیقت تلخ است که باوجود وظیفۀ اعضای هیئت‌مدیره در زمینۀ تضمین آیندۀ کمپانی، با تاکید بیهوده بر بیشینه‌سازی ارزش‌های کوتاه‌مدت، عموماً مانع پیشرفت شرکت هستند.
طی نظرسنجی PwC در سال 2019 که در میان بیش از 700 مدیر کمپانی‌های عمومی صورت گرفت، 56 درصد از شرکت‌کننده‌ها اعتقاد داشتند که هیئت‌مدیره‌ها بیش‌ازحد برای پایداری وقت می‌گذارند. بخشی از این کوته‌بینی را می‌توان به نبود تنوع در هیئت‌مدیره‌ها نسبت داد. اکثر هیئت‌مدیره‌ها متشکل از مردان سفیدپوست هستند. خیلی از آن‌ها مدیران بازنشسته و از نسل دورانی هستند که پیوند میان فاکتورهای ESG و عملکرد شرکت‌ها، تا این حد برجسته نشده بود. اما بزرگ‌ترین عامل مشکل‌ساز اینجاست که تا همین چند وقت پیش، هیئت‌مدیره‌ها الزامی در زمینۀ رسیدگی به مسائل پایداری نداشتند؛ در عوض وقت آن‌ها صرف همسو‌سازی سیاست‌های شرکت با مقررات می‌شد که این وظایف توسط مسئول مالی و حقوقی شرکت و مشاوران داخلی و بیرونی تعیین می‌شدند.
نویسنده
رابرت اکلز استاد مهمان رشتۀ مدیریت در دانشکدۀ کسب‌وکار سعید از دانشگاه آکسفورد و مشاور ارشد گروه مشاورۀ بوستون است.
ماری جانستون-لوئیس مدیر طرح «پروژۀ مالکیت» در دانشگاه آکسفورد و همکار تحقیق ارشد در دانشکدۀ کسب‌وکار سعید است.
کالین میر استاد پیتر مورس در رشتۀ مطالعات مدیریتی از دانشکدۀ کسب‌وکار سعید است.
جودیث اشترول همکار تحقیق دانشکدۀ کسب‌وکار سعید و محقق ارشد «طرح بازنگری عملکرد» در همین دانشکده است.
نظرات شما