مصاحبه با چیتا ریورا
ریورا کارش را به‌عنوان رقصندۀ گروهی در نمایش‌های موزیکال آغاز کرد، اما با ایفای نقش آنیتا در «داستان باختران»، وِلما در «شیکاگو» و اورورا در «بوسۀ زن عنکبوتی» روی صحنۀ برادوِی، توجه عموم به سمتش جلب شد. او طی همکاری با اسطوره‌های تئاتر موزیکال از لئونارد برنستین تا باب فاس، 10 بار نامزد جایزۀ تونی شد، دو بار آن را برد و جایزۀ یک عمر دستاورد هنری را در سال 2018 دریافت کرد. ریورا در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی هم بازی کرده اما او که اکنون 90 ساله شده، در زندگی‌نامۀ خود از علاقۀ بیشترش به اجراهای زنده گفته است.
«معلمانم به [توانایی] من شهامت دادند. وقتی گفتند استعداد دارم، حرفشان را باور کردم. سپس درهای موفقیت به سویم گشوده شد.»
مجله: با نقش‌آفرینی در گروه رقصنده‌ها، چه درس‌هایی دربارۀ رفاقت با همکارانتان آموختید؟
ریورا: حضور در گروه‌های موسیقی نقش سازنده‌ای در شکل‌گیری شخصیت انسان دارد. باعث می‌شود آگاهی بیشتری نسبت به اطرافیان و کل صحنه پیدا کنید: جلو، وسط، پشت و اطراف. مخاطبان به هر کدام از پوزیشن‌ها نگاه می‌کنند و کل گروه از این موضوع آگاه هستند. نمی‌توانید آن را مخفی کنید.
بعد از درخشیدن در «داستان باختران»، چه تغییراتی در زندگی شما رخ داد؟
هنر طراحی رقص را از جروم رابینز و موسیقی باکیفیت را از لئونارد برنستین یاد گرفتم. دیالوگ‌ها و شعرهای خیلی خوبی داشتیم، اما این دو به من یاد دادند چطور بدون استفاده از واژه‌ها داستان بگویم. از همان مقطع به داستان‌گویی علاقه‌مند شدم و خوشبختانه با بهترین نویسندگان اپرا هم‌دوره بودم و بهترین نمایش‌ها اجرا می‌شدند.
در همکاری با بسیاری از شخصیت‌های بزرگ برادوی، چطور در عین احترام به تخصص آن‌ها نظرات خودتان را هم می‌گفتید؟
می‌توانید خیلی حرف‌ها را بی‌سروصدا بزنید. هیچ‌وقت قضیۀ شرلی مک‌لین هنگام فیلم‌برداری «صدقۀ شیرین» را فراموش نمی‌کنم. او ستارۀ نمایش بود، پس فاس گفت از بهترین برداشت مک‌لین استفاده می‌کند، اما ما باید در تمام برداشت‌ها عالی باشیم.
در آخرین برداشت، شرلی بهترین عملکردش را نشان داد اما من اندکی بدنم را چرخاندم و زیر لب غرولندکنان گفتم: «لعنت.» شرلی حرفم را شنید و دلیل ناراحتی‌ام را پرسید. زمزمه‌کنان گفتم: «کارم را درست انجام ندادم.» به همین دلیل شرلی رو به فاس کرد و گفت: «می‌دانی، دوست دارم این برداشت را دوباره بگیریم.» همین کار را انجام دادیم، اشتباهم را اصلاح کردم و این بار همه‌چیز ایدئال بود.
طراحان رقص، کارگردان‌ها، تهیه‌کننده‌ها و هم‌بازی‌ها چطور بهترین بازی را از شما می‌گرفتند؟
«معلمانم به [توانایی] من شهامت دادند. وقتی گفتند استعداد دارم، حرفشان را باور کردم. سپس درهای موفقیت به سویم گشوده شد.»
مجله: با نقش‌آفرینی در گروه رقصنده‌ها، چه درس‌هایی دربارۀ رفاقت با همکارانتان آموختید؟
ریورا: حضور در گروه‌های موسیقی نقش سازنده‌ای در شکل‌گیری شخصیت انسان دارد. باعث می‌شود آگاهی بیشتری نسبت به اطرافیان و کل صحنه پیدا کنید: جلو، وسط، پشت و اطراف. مخاطبان به هر کدام از پوزیشن‌ها نگاه می‌کنند و کل گروه از این موضوع آگاه هستند. نمی‌توانید آن را مخفی کنید.
بعد از درخشیدن در «داستان باختران»، چه تغییراتی در زندگی شما رخ داد؟
هنر طراحی رقص را از جروم رابینز و موسیقی باکیفیت را از لئونارد برنستین یاد گرفتم. دیالوگ‌ها و شعرهای خیلی خوبی داشتیم، اما این دو به من یاد دادند چطور بدون استفاده از واژه‌ها داستان بگویم. از همان مقطع به داستان‌گویی علاقه‌مند شدم و خوشبختانه با بهترین نویسندگان اپرا هم‌دوره بودم و بهترین نمایش‌ها اجرا می‌شدند.
در همکاری با بسیاری از شخصیت‌های بزرگ برادوی، چطور در عین احترام به تخصص آن‌ها نظرات خودتان را هم می‌گفتید؟
می‌توانید خیلی حرف‌ها را بی‌سروصدا بزنید. هیچ‌وقت قضیۀ شرلی مک‌لین هنگام فیلم‌برداری «صدقۀ شیرین» را فراموش نمی‌کنم. او ستارۀ نمایش بود، پس فاس گفت از بهترین برداشت مک‌لین استفاده می‌کند، اما ما باید در تمام برداشت‌ها عالی باشیم.
در آخرین برداشت، شرلی بهترین عملکردش را نشان داد اما من اندکی بدنم را چرخاندم و زیر لب غرولندکنان گفتم: «لعنت.» شرلی حرفم را شنید و دلیل ناراحتی‌ام را پرسید. زمزمه‌کنان گفتم: «کارم را درست انجام ندادم.» به همین دلیل شرلی رو به فاس کرد و گفت: «می‌دانی، دوست دارم این برداشت را دوباره بگیریم.» همین کار را انجام دادیم، اشتباهم را اصلاح کردم و این بار همه‌چیز ایدئال بود.
طراحان رقص، کارگردان‌ها، تهیه‌کننده‌ها و هم‌بازی‌ها چطور بهترین بازی را از شما می‌گرفتند؟
نویسنده
آلیسون برد ویراستار ارشد مجله‌ی کسب‌وکار هاروارد است
نظرات شما