ثمره زندگی؛ مصاحبه با کانی چانگ
چانگ کوچک‌ترین دختر در میان پنج دختر یک خانواده چینی و تنها فرد خانواده بود که در ایالات متحده متولد شده بود. او کودکی کم‌حرف بود که سرانجام صدای خود را در انجمن دانش‌آموزان پیدا کرد و سپس به یکی از اولین گزارشگران زن غیرسفیدپوست برجسته در تلویزیون تبدیل شد. اوج دوران حرفه‌ای او در سال ۱۹۹۳ رقم خورد، زمانی که به‌عنوان مجری مشترک اخبار شبانگاهی شبکۀ CBS منصوب شد، اما این موقعیت را تنها به مدت دو سال حفظ کرد. پس از آن مدتی را برای مادری کردن کنار گذاشت، چند برنامۀ دیگر را میزبانی کرد و در نهایت به بازنشستگی تن داد. خاطرات او با عنوان کانی اکنون منتشر شده است.
من چینی خط تیره آمریکایی نیستم. من چینی هستم و درعین‌حال کاملاً آمریکایی هستم. احساس دوگانگی نمی‌کنم. من هر دو هستم، تمام‌وکمال.
مجله: شما به‌عنوان دستیار تحریریه و سپس منشی اتاق خبر شروع کردید. چگونه مسیر خود را به سمت پیشرفت طی کردید؟
چانگ: فکر می‌کنم عطشم برای کار، تمایل به پذیرش توصیه‌ها، یادگیری سریع و اشتیاقم باعث شدند پیشرفت کنم. من شیفتۀ روزنامه‌نگاری و اخبار بودم و مصمم بودم که موفق شوم. اطرافم را نگاه می‌کردم و فقط مردان سفیدپوست را می‌دیدم و با خودم می‌گفتم: من یکی از آن‌ها خواهم شد. اکنون خودم از جسارتم شگفت‌زده می‌شوم. می‌گفتم: «اجازه بدهید من این را گزارش کنم» و آن‌ها به من نگاه می‌کردند و می‌گفتند: «مگر دیوانه‌ای؟» بعدها یک مدیر زن به من گفت: «تو هرگز آنچه می‌خواهی به دست نمی‌آوری مگر اینکه آن را بخواهی، چون ما در مدیریت اصلاً نمی‌دانیم تو چه آرزویی داری. باید به ما بگویی.» این موضوع برای بالا رفتن از نردبان شغلی کاملاً حیاتی بود.
چگونه می‌شود مانند یک مرد سفیدپوست رفتار کرد و هیچ واکنش منفی‌ای دریافت نکرد؟
من نمی‌توانستم کاملاً مانند آن‌ها رفتار کنم، اما اعتمادبه‌نفسی را که فکر می‌کردم به‌عنوان یک روزنامه‌نگار لازم دارم، در خودم ایجاد کردم تا راه خودم را باز کنم. این راه باریکی بود که باید طی می‌کردم تا مطمئن شوم که هرگز مرا با واژه‌ای تحقیرآمیز خطاب نکنند. اما حس شوخ‌طبعی زیادی داشتم و مانند یک ملوان صحبت می‌کردم و مردان واقعاً نمی‌دانستند با این موضوع چه کنند، چون من یک گل ظریف بودم که دقیقاً مانند خودشان صحبت می‌کردم. آن دوران، زمانه‌ای بود که تبعیض جنسی و نژادی بیداد می‌کرد، اما من راهی پیدا کردم که قبل از این که آن‌ها مرا هدف قرار دهند، خودم آن‌ها را غافلگیر کنم.
شما می‌گویید که در ابتدا بر اساس «اقدامات مثبت» استخدام شدید. آیا احساس می‌کردید که نمادی از یک زن آسیایی هستید؟
مسئلۀ زن بودن پررنگ‌تر بود. به زنان تنها بخش کوچکی از تمام سهمی که مردان داشتند داده می‌شد، پس بخش آسیایی بودن، فقط یک برش موئی از آن کیک بود. من حتی به آن فکر هم نمی‌کردم، مگر وقتی که نیکسون به چین رفت و من مدام می‌گفتم: «فکر نمی‌کنید منطقی باشد که من را بفرستید؟» اما آن‌ها این کار را نکردند.
کلید وادار کردن افراد قدرتمند به پاسخ دادن سوالات ناراحت‌کننده چیست؟
آنچه که همیشه سعی می‌کردم انجام دهم این بود که نقش روان‌شناس یا مشاور را برای مصاحبه‌شوندگان بازی کنم؛ وارد زندگی آن‌ها شوم و بفهمم در سرشان چه می‌گذرد. خبرنگاران خوب به‌طور واقعی کنجکاو و مشتاق شنیدن داستان‌های مردم هستند و این کمک می‌کند تا اعتماد به وجود بیاید.
من چینی خط تیره آمریکایی نیستم. من چینی هستم و درعین‌حال کاملاً آمریکایی هستم. احساس دوگانگی نمی‌کنم. من هر دو هستم، تمام‌وکمال.
مجله: شما به‌عنوان دستیار تحریریه و سپس منشی اتاق خبر شروع کردید. چگونه مسیر خود را به سمت پیشرفت طی کردید؟
چانگ: فکر می‌کنم عطشم برای کار، تمایل به پذیرش توصیه‌ها، یادگیری سریع و اشتیاقم باعث شدند پیشرفت کنم. من شیفتۀ روزنامه‌نگاری و اخبار بودم و مصمم بودم که موفق شوم. اطرافم را نگاه می‌کردم و فقط مردان سفیدپوست را می‌دیدم و با خودم می‌گفتم: من یکی از آن‌ها خواهم شد. اکنون خودم از جسارتم شگفت‌زده می‌شوم. می‌گفتم: «اجازه بدهید من این را گزارش کنم» و آن‌ها به من نگاه می‌کردند و می‌گفتند: «مگر دیوانه‌ای؟» بعدها یک مدیر زن به من گفت: «تو هرگز آنچه می‌خواهی به دست نمی‌آوری مگر اینکه آن را بخواهی، چون ما در مدیریت اصلاً نمی‌دانیم تو چه آرزویی داری. باید به ما بگویی.» این موضوع برای بالا رفتن از نردبان شغلی کاملاً حیاتی بود.
چگونه می‌شود مانند یک مرد سفیدپوست رفتار کرد و هیچ واکنش منفی‌ای دریافت نکرد؟
من نمی‌توانستم کاملاً مانند آن‌ها رفتار کنم، اما اعتمادبه‌نفسی را که فکر می‌کردم به‌عنوان یک روزنامه‌نگار لازم دارم، در خودم ایجاد کردم تا راه خودم را باز کنم. این راه باریکی بود که باید طی می‌کردم تا مطمئن شوم که هرگز مرا با واژه‌ای تحقیرآمیز خطاب نکنند. اما حس شوخ‌طبعی زیادی داشتم و مانند یک ملوان صحبت می‌کردم و مردان واقعاً نمی‌دانستند با این موضوع چه کنند، چون من یک گل ظریف بودم که دقیقاً مانند خودشان صحبت می‌کردم. آن دوران، زمانه‌ای بود که تبعیض جنسی و نژادی بیداد می‌کرد، اما من راهی پیدا کردم که قبل از این که آن‌ها مرا هدف قرار دهند، خودم آن‌ها را غافلگیر کنم.
شما می‌گویید که در ابتدا بر اساس «اقدامات مثبت» استخدام شدید. آیا احساس می‌کردید که نمادی از یک زن آسیایی هستید؟
مسئلۀ زن بودن پررنگ‌تر بود. به زنان تنها بخش کوچکی از تمام سهمی که مردان داشتند داده می‌شد، پس بخش آسیایی بودن، فقط یک برش موئی از آن کیک بود. من حتی به آن فکر هم نمی‌کردم، مگر وقتی که نیکسون به چین رفت و من مدام می‌گفتم: «فکر نمی‌کنید منطقی باشد که من را بفرستید؟» اما آن‌ها این کار را نکردند.
کلید وادار کردن افراد قدرتمند به پاسخ دادن سوالات ناراحت‌کننده چیست؟
آنچه که همیشه سعی می‌کردم انجام دهم این بود که نقش روان‌شناس یا مشاور را برای مصاحبه‌شوندگان بازی کنم؛ وارد زندگی آن‌ها شوم و بفهمم در سرشان چه می‌گذرد. خبرنگاران خوب به‌طور واقعی کنجکاو و مشتاق شنیدن داستان‌های مردم هستند و این کمک می‌کند تا اعتماد به وجود بیاید.
نویسنده
آلیسون برد ویراستار ارشد مجله‌ی کسب‌وکار هاروارد است
نظرات شما