آیا بازخرید واقعا موجب دغل‌کاری در سرمایه‌گذاری شده است؟
آنچه در بحث علیه بازخریدها اشتباه برداشت می‌شود
همگان می‌دانند که اقتصاد آمریکا از مشکلات دوقلوی رشد آرام و افزایش نابرابری درآمدی رنج می‌برد. بسیاری تقصیر را گردن بزرگ‌ترین شرکت‌های عمومی آمریکا می‌اندازند. اتهام: این شرکت‌ها ترجیح می‌دهند پول نقدایجاد‌شده توسط کسب‌وکارهایشان را از طریق بازخرید سهام و سود میان سهام‌دارانشان تقسیم کنند تا اینکه برای بلندمدت سرمایه‌گذاری نمایند و بدین ترتیب رشد شغلی را تضعیف می‌کنند و آینده‌ی اقتصادی‌مان را تحت ریسک می‌گذارند. در ادامه مطرح می‌شود که توزیع بیش‌ازحد به سهامداران موجب افزایش نابرابری خواهد شد: آن‌ها باعث می‌شوند حقوق‌ها ثابت بمانند اما بر ثروت سهامداران و مدیران افزوده شود.
این بازخریدها به طرز ویژه‌ای خشم منتقدین شرکت‌های آمریکایی را برانگیخته است. به‌عنوان مثال، لری فینک، مدیرعامل شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری بلک‌راک ، به رهبران شرکت هشدار داد که «حرکت به سمت ارائهی عواید آنی به سهامداران نظیر بازخرید سهام آن‌ها … موجب کاهش قدرت نوآوری، نیروی کار ماهر یا هزینه‌های سرمایه‌ی ضروری برای حفظ رشد طولانی‌مدت می‌شود». جوزف بایدن، معاون پیشین رئیس‌جمهور آمریکا، اخیراً ادعا کرده که حجم بالای بازخریدها «موجب افت شدید در سرمایه‌گذاری کسب‌وکار شده است» که «عمده‌ی آسیب‌ها توسط کارگران تحمل می‌شود». منتقدان غالباً میزان بالای پرداختی به سهامداران نسبت به درآمد خالص را مورد اشاره قرار می‌دهند. همان‌طور که ویلیام لازونیک از دانشگاه ماساچوست در این صفحات اشاره کرده، بازخرید سهام و سود در مجموع 91 درصد از درآمد خالص شرکت‌های اس‌اندپی 500 را بین سال‌های 2003 تا 2012 به خود اختصاص داد.
ادعا: برخی متخصصین می‌گویند که رهبران کمپانی، با پرداخت بیش‌ازحد به سهامداران، شرکت‌هایشان را در حسرت سرمایه‌ی ثابت می‌گذارند و بدین ترتیب موجب تضعیف نوآوری، فرصت استخدام و رشد اقتصادی می‌شوند. بر اساس اسناد، آن‌ها به بهره‌برداری شرکت‌های اس‌اندپی 500 اشاره می‌کنند که 96 درصد از درآمد خالصشان را صرف بازخرید و سود سهام می‌کنند.
مسئله: نگاهی نزدیک‌تر به داده‌ها نشان میدهد که مقادیر اعطاشده به سهامداران، به قیمت سرمایه‌گذاری داخلی کمتر تمام می‌شود. مشکل در نسبت استفاده‌شده است – پرداختی به سهامداران نسبت به درصد درآمد خالص – که نمی‌تواند مخارج انتشار سهام و هزینه‌های حقیقی تحقیق و توسعه را به‌حساب بیاورد.
چیزی که داده‌ها نشان می‌دهند درصد درآمدی که به‌صورت بالقوه برای سرمایه‌گذاری موجود است و به سهام‌دار میرسد 96 درصد نیست، بلکه مقدار بسیار متعادل‌تر 41 درصد است. شرکت‌های اس‌اندپی 500 پس از پرداخت به سهامداران، دارای سرمایه‌گذاری نزدیک به حداکثر هستند و مقادیر سرمایه‌ی عظیمی از پول نقد دارند که می‌توانند در فرصت‌های آتی از آن بهره بگیرند.
این ادعاها در تضاد با بیانیه‌های عمومی رهبران شرکت درباره‌ی تعهدشان به موفقیت طولانی‌مدت هستند. مثلاً دنیس میولنبرگ، مدیرعامل بوئینگ اشاره کرده که «بوئینگ 100 سال است که به خاطر نوآوری‌هایش جایگاه برنده را در بازار دارد و باید به سرمایه‌گذاری روی نوآوری‌های آتی ادامه دهیم». جف بیزوس، مدیرعامل آمازون، فلسفه‌ی خود را در شش واژه جمع‌بندی کرده است: «همه‌چیز در بلندمدت خلاصه می‌شود». از آن مهم‌تر، داده‌های در دسترس عموم که به هزینه‌های تحقیق و توسعه‌ی شرکت و تراز پول نقد مربوط می‌شوند، نشان می‌دهند که شرکت‌های اس‌اندپی 500 حقیقتاً مقادیر قابل توجهی از سرمایه را روی نوآوری‌هایی هزینه می‌کنند که در راستای اولویت‌های ترسیم‌شده توسط مدیریت قرار دارند – و مقادیر زیادی پول نقد را برای مخارج بیشتر در اختیار دارند.
همگان می‌دانند که اقتصاد آمریکا از مشکلات دوقلوی رشد آرام و افزایش نابرابری درآمدی رنج می‌برد. بسیاری تقصیر را گردن بزرگ‌ترین شرکت‌های عمومی آمریکا می‌اندازند. اتهام: این شرکت‌ها ترجیح می‌دهند پول نقدایجاد‌شده توسط کسب‌وکارهایشان را از طریق بازخرید سهام و سود میان سهام‌دارانشان تقسیم کنند تا اینکه برای بلندمدت سرمایه‌گذاری نمایند و بدین ترتیب رشد شغلی را تضعیف می‌کنند و آینده‌ی اقتصادی‌مان را تحت ریسک می‌گذارند. در ادامه مطرح می‌شود که توزیع بیش‌ازحد به سهامداران موجب افزایش نابرابری خواهد شد: آن‌ها باعث می‌شوند حقوق‌ها ثابت بمانند اما بر ثروت سهامداران و مدیران افزوده شود.
این بازخریدها به طرز ویژه‌ای خشم منتقدین شرکت‌های آمریکایی را برانگیخته است. به‌عنوان مثال، لری فینک، مدیرعامل شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری بلک‌راک ، به رهبران شرکت هشدار داد که «حرکت به سمت ارائهی عواید آنی به سهامداران نظیر بازخرید سهام آن‌ها … موجب کاهش قدرت نوآوری، نیروی کار ماهر یا هزینه‌های سرمایه‌ی ضروری برای حفظ رشد طولانی‌مدت می‌شود». جوزف بایدن، معاون پیشین رئیس‌جمهور آمریکا، اخیراً ادعا کرده که حجم بالای بازخریدها «موجب افت شدید در سرمایه‌گذاری کسب‌وکار شده است» که «عمده‌ی آسیب‌ها توسط کارگران تحمل می‌شود». منتقدان غالباً میزان بالای پرداختی به سهامداران نسبت به درآمد خالص را مورد اشاره قرار می‌دهند. همان‌طور که ویلیام لازونیک از دانشگاه ماساچوست در این صفحات اشاره کرده، بازخرید سهام و سود در مجموع 91 درصد از درآمد خالص شرکت‌های اس‌اندپی 500 را بین سال‌های 2003 تا 2012 به خود اختصاص داد.
خلاصه مقاله
ادعا: برخی متخصصین می‌گویند که رهبران کمپانی، با پرداخت بیش‌ازحد به سهامداران، شرکت‌هایشان را در حسرت سرمایه‌ی ثابت می‌گذارند و بدین ترتیب موجب تضعیف نوآوری، فرصت استخدام و رشد اقتصادی می‌شوند. بر اساس اسناد، آن‌ها به بهره‌برداری شرکت‌های اس‌اندپی 500 اشاره می‌کنند که 96 درصد از درآمد خالصشان را صرف بازخرید و سود سهام می‌کنند.
مسئله: نگاهی نزدیک‌تر به داده‌ها نشان میدهد که مقادیر اعطاشده به سهامداران، به قیمت سرمایه‌گذاری داخلی کمتر تمام می‌شود. مشکل در نسبت استفاده‌شده است – پرداختی به سهامداران نسبت به درصد درآمد خالص – که نمی‌تواند مخارج انتشار سهام و هزینه‌های حقیقی تحقیق و توسعه را به‌حساب بیاورد.
چیزی که داده‌ها نشان می‌دهند درصد درآمدی که به‌صورت بالقوه برای سرمایه‌گذاری موجود است و به سهام‌دار میرسد 96 درصد نیست، بلکه مقدار بسیار متعادل‌تر 41 درصد است. شرکت‌های اس‌اندپی 500 پس از پرداخت به سهامداران، دارای سرمایه‌گذاری نزدیک به حداکثر هستند و مقادیر سرمایه‌ی عظیمی از پول نقد دارند که می‌توانند در فرصت‌های آتی از آن بهره بگیرند.
این ادعاها در تضاد با بیانیه‌های عمومی رهبران شرکت درباره‌ی تعهدشان به موفقیت طولانی‌مدت هستند. مثلاً دنیس میولنبرگ، مدیرعامل بوئینگ اشاره کرده که «بوئینگ 100 سال است که به خاطر نوآوری‌هایش جایگاه برنده را در بازار دارد و باید به سرمایه‌گذاری روی نوآوری‌های آتی ادامه دهیم». جف بیزوس، مدیرعامل آمازون، فلسفه‌ی خود را در شش واژه جمع‌بندی کرده است: «همه‌چیز در بلندمدت خلاصه می‌شود». از آن مهم‌تر، داده‌های در دسترس عموم که به هزینه‌های تحقیق و توسعه‌ی شرکت و تراز پول نقد مربوط می‌شوند، نشان می‌دهند که شرکت‌های اس‌اندپی 500 حقیقتاً مقادیر قابل توجهی از سرمایه را روی نوآوری‌هایی هزینه می‌کنند که در راستای اولویت‌های ترسیم‌شده توسط مدیریت قرار دارند – و مقادیر زیادی پول نقد را برای مخارج بیشتر در اختیار دارند.
نویسنده
جسی فراید استاد دانشکده‌ی حقوق هاروارد است.
چارلز وانگ استاد دانشکده‌ی کسب‌وکار هاروارد است.
نظرات شما