صرفاً خواستۀ شما برای رهبر شدن، دلیل نمیشود این مسئولیت را بر عهده بگیرید
چرا افراد نالایق بر مسند قدرت مینشینند؟ تیم پژوهشگرانی به رهبری شیلان الزهاوی از دانشگاه استنفورد، اعتقاد دارد حداقل بخشی از پاسخ این پرسش را میداند. این تیم از 472 شرکتکننده در برنامۀ آموزش مدیران خواست تا میزان جاهطلبی خودشان را اظهار کنند. سپس همتایان، زیردستان، مدیران و خودشان دربارۀ 10 قابلیت رهبری این افراد ازجمله توانایی انگیزش دیگران، مدیریت پروژههای تیمی، کوچینگ و توسعۀ کارکنان و نحوۀ ارائه و اطلاعرسانی ایدهها نظر دادند. نتایج هیچ رابطهای میان جاهطلبی و شایستگی رهبری نشان ندادند. در نتیجه:
صرفاً خواستۀ شما برای رهبر شدن، دلیل نمیشود این مسئولیت را بر عهده بگیرید.
الزهاوی: ابتدا یافتههای این پژوهش غافلگیرمان کرد. دانشمندان علوم اجتماعی خیلی وقت است از رواج سلسلهمراتبها در جامعه میگویند، زیرا چنین مراتبی کارکرد دارند؛ به این معنا که وقتی عضوی بیشترین نقش را در موفقیت گروه دارند، جایگاه بالاتری به او اختصاص مییابد. پژوهشی به رهبری کمرون اندرسن، استاد مدرسۀ کسبوکار هاس در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، چنین دیدگاهی را تقویت میکند: این تحقیق نشان داد برداشت مردم از جایگاه خودشان در گروه، اغلب بسیار دقیق است و افراد تنها در صورتی خواهان جایگاه بالاتری میشوند که خود را قادر به ارزشآفرینی بالاتر برای گروه بدانند. بنابراین انتظار داریم افراد شایستهتر، جاهطلبی بالاتری برای رهبری داشته باشند. اما وقتی در نظر بگیریم چه تعداد افراد نالایق در رأس شرکتها، مدارس و حتی کشورها حضور دارند، متوجه میشویم که «بله، شاید جاهطلبی برای رهبری نیز عامل تعیینکنندۀ ایدهآلی برای شایستگی فرد نباشد».
صرفاً خواستۀ شما برای رهبر شدن، دلیل نمیشود این مسئولیت را بر عهده بگیرید.
الزهاوی: ابتدا یافتههای این پژوهش غافلگیرمان کرد. دانشمندان علوم اجتماعی خیلی وقت است از رواج سلسلهمراتبها در جامعه میگویند، زیرا چنین مراتبی کارکرد دارند؛ به این معنا که وقتی عضوی بیشترین نقش را در موفقیت گروه دارند، جایگاه بالاتری به او اختصاص مییابد. پژوهشی به رهبری کمرون اندرسن، استاد مدرسۀ کسبوکار هاس در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، چنین دیدگاهی را تقویت میکند: این تحقیق نشان داد برداشت مردم از جایگاه خودشان در گروه، اغلب بسیار دقیق است و افراد تنها در صورتی خواهان جایگاه بالاتری میشوند که خود را قادر به ارزشآفرینی بالاتر برای گروه بدانند. بنابراین انتظار داریم افراد شایستهتر، جاهطلبی بالاتری برای رهبری داشته باشند. اما وقتی در نظر بگیریم چه تعداد افراد نالایق در رأس شرکتها، مدارس و حتی کشورها حضور دارند، متوجه میشویم که «بله، شاید جاهطلبی برای رهبری نیز عامل تعیینکنندۀ ایدهآلی برای شایستگی فرد نباشد».
نویسنده
ایبن هارل ویراستار ارشد مجلهی کسبوکار هاروارد است.
نظرات شما