مدیریت ناآرامی کارگران

در دفتری واقع در گوشه‌ای از کارخانهٔ کمپیناس لوناموتورز نور کم‌سوی چراغ مطالعه‌ای، مجموعه‌ای از نمودارها را روشن کرده بود. پائولو فریرا، مدیرعامل لونابرزیل، آن‌قدر در افکار خودش غرق شده بود که اصلاً متوجه تاریک‌شدن هوا نشده بود. هر خط، منحنی و عددی روی کاغذهای پیشِ‌رویش، تصویر ناامیدکننده‌ای از عملکرد کارخانه را ترسیم می‌کرد: افزایش نواقص، افزایش غیبت کارگران و رکورد بالای خودروهای ازدست‌رفته به دلیل مشکلات کارگری. این کارخانه دیگر در شبکهٔ بزرگ‌تر لونا، توان رقابت نداشت.

یکی از افتخارات پائولو این بود که در حل مسئله مهارت بسیاری داشت. در دانشکدهٔ کسب‌وکار، همیشه بهترین راه‌حل‌ها را برای مطالعات موردی ارائه می‌داد. اما این یکی از آن تمرین‌های دانشگاهی نبود. معیشت کارگران و البته آیندهٔ شغلی خودش در هاله‌ای از ابهام بود.

اکنون با دقت بسیار در حال بررسی بهترین روش اجرای راهبردش برای معکوس‌کردن روندهای فعلی بود: یعنی سرمایه‌گذاری ۱ میلیارد دلاری برای نوسازی کارخانه و افزایش تولید از ۸۵۰۰۰ خودرو به رقم خیره‌کنندهٔ ۱۷۰ هزار خودرو در سال.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.