رئیس WNBA از متحول کردن این لیگ پیش از فصل موفقیتهای شگرف میگوید
تقریباً با هر متر و معیاری میتوان 2024 را سال برجستهای برای اتحادیۀ ملی بسکتبال زنان (WNBA) دانست. در عین اینکه تازهکارهای خارقالعادهای نظیر کیتلین کلارک، آنجل ریس و کَمِرون برینک وارد لیگ شدند، بازیهای فصل عادی به میانگین 1.2 میلیون بیننده رسیدند که 170 درصد بالاتر از فصل پیش بود. بازی آلاستار هم رکورد 3.4 میلیون بیننده را ثبت کرد که سه برابر بالاتر از همین رویداد در سال 2023 بود. بالاترین رکورد حضور در ورزشگاهها را طی 22 سال اخیر داشتیم و تمام تیمها رشد سالبهسالِ حداقل دورقمی را ثبت کردند. همچنین رکورد تعامل در شبکههای اجتماعی (با بیش از دو میلیارد بیننده در سراسر پلتفرمها)، فروش کالا (با رشد 600 درصد) و درآمدهای رسانهای و اسپانسرینگ شکسته شد.
هنوز مسیر طولانی تا رسیدن به لیگهای حرفهای و چندمیلیارد دلاریِ آقایان داریم که یک قرن است پخش مسابقات ورزشی تلویزیون را تحت سلطۀ خود درآوردهاند. اما فصل گذشته نقطهعطفی برای WNBA بود. خیلیها پرسیدند از چه زمانی به این موضوع پی بردم. در واقع از همان روزِ فروش بلیتهای مراسم درفت 15 آوریل، حدس میزدم فصل پرباری داشته باشیم؛ چون تمام بلیتها پس از چند دقیقه به فروش رفتند. شب برگزاری رویداد هم حدسهایم تقویت شد، وقتی هزار هوادار خوشحال در مراسم بودند و سه میلیون بینندۀ ESPN مراسم را از خانه میدیدند (با فرسنگها فاصله نسبت به اولین مراسم درفتم در مقام رئیس اتحادیه که طی همهگیری کرونا، داخل اتاق پذیرایی خودم برگزار شد). همینطور وقتی صبح روز بعد سوار هواپیما میشدم و مهماندار گفت، «دیشب شما را در تلویزیون دیدم!» همچنین وقتی تصویر عروسک نمادین تیم نیویورک لیبرتی، اِلی فیله، در مجلۀ ووگ آمد و حرکاتش حین رژۀ تیم طی پیروزی 3-2 فینال WNBA در رسانههای اجتماعی وایرال شد، بهیقین میدانستم وارد عصر جدیدی شدهایم. کمااینکه همین مسابقۀ فینال هم رکورد حضور تماشاگر و بینندۀ تلویزیونی را جابجا کرد.
شاید دنبالکنندگان جدید و ناظران بیرونی، موفقیت ما را یکشبه و حتی از روی خوششانسی قلمداد کنند؛ شاید آن را به ورود همزمان گروهی از بازیکنان دانشگاهی بسیار خوب به WNBA نسبت دهند، آنهم وقتی عموم جامعه بالاخره روی خوشی به بسکتبال زنان نشان داد. اما تنها با سالها سختکوشی و آمادهسازی میتوانستیم از این فرصتها استفاده کنیم.
هنوز مسیر طولانی تا رسیدن به لیگهای حرفهای و چندمیلیارد دلاریِ آقایان داریم که یک قرن است پخش مسابقات ورزشی تلویزیون را تحت سلطۀ خود درآوردهاند. اما فصل گذشته نقطهعطفی برای WNBA بود. خیلیها پرسیدند از چه زمانی به این موضوع پی بردم. در واقع از همان روزِ فروش بلیتهای مراسم درفت 15 آوریل، حدس میزدم فصل پرباری داشته باشیم؛ چون تمام بلیتها پس از چند دقیقه به فروش رفتند. شب برگزاری رویداد هم حدسهایم تقویت شد، وقتی هزار هوادار خوشحال در مراسم بودند و سه میلیون بینندۀ ESPN مراسم را از خانه میدیدند (با فرسنگها فاصله نسبت به اولین مراسم درفتم در مقام رئیس اتحادیه که طی همهگیری کرونا، داخل اتاق پذیرایی خودم برگزار شد). همینطور وقتی صبح روز بعد سوار هواپیما میشدم و مهماندار گفت، «دیشب شما را در تلویزیون دیدم!» همچنین وقتی تصویر عروسک نمادین تیم نیویورک لیبرتی، اِلی فیله، در مجلۀ ووگ آمد و حرکاتش حین رژۀ تیم طی پیروزی 3-2 فینال WNBA در رسانههای اجتماعی وایرال شد، بهیقین میدانستم وارد عصر جدیدی شدهایم. کمااینکه همین مسابقۀ فینال هم رکورد حضور تماشاگر و بینندۀ تلویزیونی را جابجا کرد.
شاید دنبالکنندگان جدید و ناظران بیرونی، موفقیت ما را یکشبه و حتی از روی خوششانسی قلمداد کنند؛ شاید آن را به ورود همزمان گروهی از بازیکنان دانشگاهی بسیار خوب به WNBA نسبت دهند، آنهم وقتی عموم جامعه بالاخره روی خوشی به بسکتبال زنان نشان داد. اما تنها با سالها سختکوشی و آمادهسازی میتوانستیم از این فرصتها استفاده کنیم.
نویسنده
نظرات شما