آیندۀ دورکاری
بهترین رویه‌های دورکاری برای سازمان‌های کاملاً دورکار
حتی پیش از سال 2020 هم سازمان‌های دانش‌بنیان سیاست‌های دورکاری را در پیش گرفته بودند. فناوری‌های ارتباطی آن‌قدر پیشرفت کرده است که کارکنان دائماً از خودشان می‌پرسند: «آیا واقعاً لزومی دارد در دفاتر سازمان کارمان را انجام دهیم؟» قرنطینه‌های دوران پاندمی، به ما در یافتن پاسخ این سوال کمک کرد. یاد گرفتیم که بیشتر اوقات لزومی ندارد در یک مکان مشترک جمع شویم و کارمان را انجام دهیم. کارکنان سازمان می‌توانند از هرجایی، وظایف خود را به‌درستی انجام دهند. بنابراین هم‌اکنون با پرسش‌های جدیدی مواجه میشویم: آیا دورکاری تمام یا بخش عمده‌ای از نیروهای کار، آیندۀ سازمان‌های دانش‌بنیان خواهد بود؟ آیا سیاست‌های دورکاری (WFA) ادامه خواهند یافت؟
تردیدی نیست که این مدل مزایای زیادی برای کمپانی‌ها و کارکنانشان دارد. سازمان‌ها می‌توانند هزینۀ اجارۀ دفتر را کم یا حذف کرده، استعدادهای بین‌المللی را استخدام کنند و کمتر از گذشته با مشکلات مهاجرت کلنجار بروند. علاوه بر این همان‌طور که تحقیقات نشان می‌دهد، مزایای احتمالی این روش بر بهره‌وری سازمان نیز مشاهده می‌شود. انعطاف‌پذیری جغرافیایی کارکنان افزایش می‌یابد (در محل دلخواهشان زندگی می‌کنند)، هزینه‌های رفت‌وآمدشان حذف می‌شود و از تعادل بیشتر زندگی شخصی و کاری خود می‌گویند؛ اما دغدغه‌هایی مبنی بر تاثیر منفی دورکاری در این حوزه‌ها وجود دارد: برقراری ارتباط، همفکری و حل مسئله، اشتراک‌گذاری دانش، معاشرت، رفاقت و منتورینگ، ارزیابی و مقایسۀ عملکرد و امنیت داده‌ها.
نویسنده
پریتویراج چودهوری دانشیار بنیاد خانواده‌ی لومری در واحد مدیریت عملیات و فناوری دانشکده‌ی کسب‌وکار هاروارد است.
نظرات شما