هفت استراتژی مفید برای بهبود ارتباط حتی با بدقلق‌ترین افراد

اولین مافوقم آدم بسیار بدقلقی بود. او را اِلیس می‌نامم. خیلی‌ها همکاری با او را سخت می‌دانستند و به من هشدار دادند، اما اعتقاد داشتم می‌توانم با او کنار بیایم. یکی از ویژگی‌های خوبم را کنار آمدن با همه می‌دانستم. از دیگران آزرده و عصبانی نمی‌شدم. بلکه همیشه با دید مثبت به آن‌ها نگاه می‌کردم.

با این اوصاف، دو ماه بعد آمادۀ استعفا بودم.

الیس اغلب پس از ساعات اداری و آخر هفته‌ها هم کار می‌کرد و انتظار داشت سایر اعضای تیمش نیز همین‌طور باشند. انتظاراتش دربارۀ حجم وظایف روزانه منطقی نبود. برای مثال درخواستی را ساعت 6 غروب امروز مطرح می‌کرد و فردا ساعت 8:30 صبح دربارۀ روند پیشرفت آن می‌پرسید. هم‌تیمی‌هایم را جلوی من تحقیر می‌کرد و اخلاق کاری و تعهدشان به شرکت را زیر سوال می‌برد. پس از بررسی تقویم کاری کارکنان، بهره‌وری آن‌ها را زیر سوال می‌برد و می‌گفت: «با اینکه امروز جلسه نداشتید، چرا این‌قدر کند جلو رفتید.»

با خودم عهد کردم به رفتارها و اخلاق او توجه نکنم و همواره با روی خوش جوابش را بدهم. گاهی اوقات هم موفق می‌شدم. اما اغلب نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم. به‌محض اینکه از کم‌کاری من می‌گفت، دندان‌هایم را روی هم فشار می‌دادم، پشت سرش چشم‌غره می‌رفتم و شکایتش را نزد سایر همکاران می‌کردم.

اختلافات رودررو -با مدیران متزلزل، همکاران همه‌چیزدان، پرخاشگران منفعل- در محیط کار رواج دارد و برای شما هم پیش می‌آید. در تحقیقی 94 درصد از پاسخ‌دهندگان گفتند طی پنج سال گذشته، از این‌ دست همکاران «ناسازگار» داشته‌اند. در نظرسنجی دیگری میان 2000 کارگر آمریکایی، روابط شغلی را اصلی‌ترین عامل تنش‌زای محیط کار می‌دانستند. وقتی در این محیط منفی باشیم، به‌سختی بهترینِ خودمان را نشان می‌دهیم. در عوض همیشه نگرانیم، واکنش‌های شرم‌آور و مغایر با ارزش‌های خودمان نشان می‌دهیم، از همکاران بدقلق دوری می‌کنیم و گاهی حتی از مسئولیتمان کنار می‌کشیم. اما این نوع واکنش‌ها عواقب بدی همچون کاهش خلاقیت، تصمیم‌گیری کندتر و ضعیف‌تر و حتی اشتباهات مرگبار دارند. برای مثال همان‌طور که کریستین پوراث در نیویویورک‌تایمز نوشت، «در نظرسنجی میان بیش از 4500 پزشک، پرستار و کارمند بیمارستان، 71 درصدشان رفتارهای شخصی توهین‌آمیز، متکبرانه یا تحقیرکننده را عامل بروز خطاهای پزشکی و 27 درصدشان این رفتارها را عامل مرگ بیماران دانستند.»

هر کدام از ما خطاهایی در مدیریت روابط پیچیدۀ خود با سایرین داریم. به‌ویژه در شرایط پراضطراب و استرس‌زا، حتی باتجربه‌ترین کارمندان هم اهداف بلندمدتی نظیر رفتار شرافتمندانه یا همکاری جمعی را نادیده می‌گیرند. در عوض تمرکزشان را روی اهداف کوتاه‌مدتی مثل حفظ آبرو یا عزت‌نفس خود می‌گذارند («باید این بحث را برنده شوم یا خودم را به اعضای تیم نشان دهم»).



حال چطور می‌‌توانیم بهترینِ خود را نشان دهیم؟ پس از سال‌ها مطالعه در زمینۀ مدیریت و حل اختلاف، هفت استراتژی برای همکاری بهتر با افراد بدقلق ارائه می‌دهم. البته این روش‌ها معجزه نمی‌کنند، اما با استفاده از آن‌ها روابط تحمل‌پذیرتری با همکاران دردسرساز خود برقرار می‌کنید. با به‌کارگیری این روش‌ها تاب‌آوری خود در تعامل با دیگران را افزایش می‌دهید؛ بنابراین در صورت بروز اختلاف، استرس کمتری خواهید داشت و سریع‌تر از قبل آرام می‌شوید.

1. به خاطر داشته باشید هر کسی نظرات خودش را دارد

هر کدام از ما دیدگاه‌ها و ارزش‌های خودمان را داریم. ممکن‌ است در هر زمینه‌‌ای اختلاف‌نظر داشته باشیم: بی‌اهمیت بودن تأخیر 5 دقیقه‌ای در جلسه، روش‌های قابل قبول برای پریدن وسط حرف همکاران یا بهترین جریمه برای اشتباهات افراد. ولی انتظار نداشته باشید همیشه رئیستان، هم‌تیمی‌ها یا زیردستانتان با شما هم‌نظر باشند.

درهرحال وقتی اختلاف‌نظر پیش می‌آید، اکثراً اعتقاد داریم حق با ما است و سایرین را بی‌اطلاع، غیرمنطقی یا متعصب می‌دانیم. روانشناسان اجتماعی این سوگیری را «واقع‌گرایی خام» می‌نامند. برای مثال در تحقیقی از شرکت‌کنندگان خواستند ریتم آهنگ بسیار معروفی نظیر «تولدت مبارک» را با انگشت روی میز بزنند. خودشان فکر می‌کردند حدود نیمی از شنوندگان آن آهنگ را تشخیص دهند. از نظر خودشان معلوم بود چه آهنگی را روی میز می‌زنند. اما تنها در 2.5 درصد از مواقع، حدس‌ها درست بود! وقتی دربارۀ چیزی مطمئن باشیم -چه توانایی زدن آهنگ روی میز و چه راهکارمان برای کسری بودجۀ کنونی- فکر می‌کنیم دیگران هم مثل خودمان فکر می‌کنند.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.