ایده های مترقی خود را به واقعیت تبدیل کنید

موفق ترین نوآورها چگونه این کار را انجام می دهند

در سال 2003، نارایانا پیساپاتی به‌عنوان محقق محیط زیست، الگوی هشداردهنده‌ای را مشاهده کرد: سطح آب‌های زیرزمینی در منطقه‌ی حیدرآباد، سریعا کاهش پیدا می‌کرد. با نگاهی ژرف‌تر، او متوجه شد که تغییر روش‌های کشاورزی، علت بروز این مسئله است. بسیاری از کشاورزان منطقه، کشت ارزن – محصول سنتی که خیلی‌ها آن را «غذای فقرا» می‌شناسند – را با کاشت برنج جایگزین کرده بودند، محصولی که برای رشد به 60 برابر آب بیشتر نیاز دارد. و ازآنجایی‌که کشاورزان دسترسی فراوانی به برق یارانه‌ای و ارزان‌قیمت داشتند، دائما از پمپ برای آبیاری مزارع خود استفاده می‌کردند.





پیساپاتی سعی کرد با ثبت این مشکل در گزارش‌های دولتی، موجب تغییر سیاست‌های کشاورزی شود، اما فایده‎ای نداشت. بنابراین سراغ راه‌هایی برای افزایش تقاضای ارزن رفت. او به این ایده رسید که «قاشق و چنگال خوردنی» از ارزن بسازد. راهکاری که نه‌تنها با کمبود آب‌های زیرزمینی مبارزه می‌کرد؛ بلکه با تولید ضایعات پلاستیکی نیز مقابله می‌کرد. پیساپاتی شغل خود را ترک کرد تا بتواند این پروژه را دنبال کند.





یک دهه بعد، پس از انتشار ویدئویی درباره‌‎ی این وسیله‌ی غذاخوری و همه‌گیر شدن آن، سفارش‌ها به سمت او سرازیر شدند. دو کمپین تامین مالی جمعی، 12 برابر بیش از هدف تعیین‌شده سرمایه جمع کردند و اولین محموله‌‎ی سفارش‌‎ها در سال 2016 ارسال شد. هنوز زود بود که تاثیر این طرح بر ثبات آب‌های زیرزمینی بررسی شود. اما از همان دوره بسیاری از کشاورزان به تولید ارزن به‌عنوان محصول ماندگارتر ادامه دادند و دولت هم برای ارتقای این رویکرد، سال 2018 را به‌عنوان «سال ملی ارزن‌ها» نام‌گذاری کرد.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.