روانشناسی

اضطراب مسری است؛ نحوه مقابله با اضطراب

از جادسون برِوِر در مجله

banner

زمانی که کلاس من روز پنجشنبه (10 مارس) آغاز شد، به دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد نگاه کردم. غم و نگرانی در صورت‌شان نمایان بود. حال آنها را جویا شدم، اما می‌­دانستم در چه حالی هستند. چند روز پیش، دانشگاه­‌های هاروارد و پرینستون در واکنش به پاندمی COVID-19 تعطیل شده بودند. همسرم که استاد دانشگاه هولی کراس است، شب قبل به من گفت که به دانشجویانشان یک هفته فرصت داده‌­اند تا وسایل خود را جمع کرده و خوابگاه را تخلیه کنند.

دانشجویان من در انتظار ایمیلی از طرف کریستینا پاکسون، رئیس دانشگاه براون، بودند. شایعه شده بود که براون قصد دارد دانشگاه را در ادامه این ترم تعطیل کند و قرار بود زمان‌بندی تعطیلی آن روز صبح اعلام شود. اما ما ساعت 9 صبح بدون دسترسی به موبایل و کامپیوترهایمان در سالن کنفرانس نشسته بودیم.

اگرچه موبایل دانشجویان خاموش بود، اما همه آنها گوش به زنگ بودند. سیاست بدون فناوری من مانع از دریافت اطلاعات ضروری توسط آنها می­‌شد. آیا ایمیل ارسال شده بود؟ محتوای ایمیل چه بود؟ حالت نشستن آنها نشان می‌­داد که حوصله بحث ندارند. می‌­خواستند بدانند امروز چه اتفاقی خواهد افتاد. این ایمیل زندگی آنها را به شدت تحت تاثیر قرار می‌­داد و دانشجویان سال آخر بیش از همه تحت تاثیر قرار می­‌گرفتند و می­‌توانستم اشک را در چشمان بعضی از آنها ببینم. بهار آخرین سال تحصیلی‌شان قرار بود در کتاب­های رکورد به عنوان بدترین سال ثبت شود!

شاید سخت‌­ترین بخش این پاندمی، عدم قطعیتی است که همه ما با آن مواجهیم؛ عدم قطعیت در مورد مسری و مرگبار بودن ویروس کرونا. عدم قطعیت در مورد برنامه مواجهه با آن. عدم قطعیت در مورد اقتصاد. عدم قطعیت در مورد شغل­‌هایمان.

عدم قطعیت را می­توان با خود ویروس مقایسه نمود، زیرا آتشِ نگرانیِ بسیاری از ما را شعله­ورتر می‌­کند. این بدین دلیل است که عدم قطعیت مراکز ترس مغز ما را فعال می­‌کند. اطلاع از نحوه عملکرد این فرایند می­‌تواند به ما در تعیین اقدامات مناسب و ایجاد بهداشت ذهنی بهتر کمک کند.

اولا، ضروری است بدانیم که ترس از جمله مکانیسم­‌های بنیادی انسان است. ترس به بقای ما کمک می‌­کند. زمانی که چیزی ما را می‌­ترساند، محرکی در ما ایجاد می‌­شود و از طریق ترس، رفتارهایی را تمرین می‌­کنیم که به ما در پرهیز از آن خطر در آینده کمک می­‌کنند. زمانی که با موفقیت از آن خطر پرهیز کردیم، حس برتری به ما دست می‌­دهد. ما این فرایند ذهنی سه مرحله‌­ای را از نیاکانمان به ارث برده‌­ایم: دیدن ببر (محرک)، فرار (رفتار)، تعریف داستان به کودکان به منظور پرهیز از آن بخش جنگل (پاداش).

اگرچه ترس به بقای ما کمک می­کند، اما زمانی که همراه با عدم قطعیت باشد، می‌­تواند به چیز بسیار مضری برای سلامت ذهنی‌مان تبدیل شود که اضطراب نام دارد. زمانی که اضطراب به یک بیماری مسری تبدیل شود، می­تواند به عاملی مشکل‌ساز منجر شود: هراس. همانند ورود به یک مهمانی و ایجاد حس اجتماعی ناگهان، ترس و اضطراب از جمله دو حسی هستند که به آسانی از فردی به فرد دیگر منتقل می­‌شوند.

به لطف شبکه‌­های اجتماعی، نیازی نیست که با سایرین در ارتباط فیزیکی باشید تا به یک عفونت عاطفی مبتلا شوید. اگرچه بسیاری از افراد در شبکه‌­های اجتماعی نیت خوبی داشته و می­خواهند اطلاعات مفیدی را در مورد ویروس کرونا با سایرین به اشتراک بگذارند، اما از آنجایی که کمبود لوازم و تشدید شرایط را گزارش می‌­کنند، ممکن است به طور ناخواسته تاثیر بدی بگذارند. بررسی آخرین اخبار بر روی گوشی یا کامپیوترتان همانند عبور از کنار فردی است که ترس را عطسه می­کند! هرچه مطالعه شما بیشتر باشد، اضطراب و نگرانی‌تان بیشتر خواهد بود. مشکل این است که این عواطف مانع از تفکر صحیح ما شده و در نتیجه، توانایی محافظت از خود در برابر خطرات را از دست می­دهیم.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.

جادسون برِوِر استاد دانشکده سلامت عمومی در دانشگاه براون است. او بنیانگذار MindSciences و نویسنده کتاب The Craving Mind: From Cigarettes to Smartphones to Love — Why We Get Hooked and How We Can Break Bad Habits است. برای آشنایی با تحقیقات او سایت www.drjud.com را چک کنید.

نظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *