چند کتاب و یک ایده: آیا در اقتصاد کاره‌ای مشاغل خوبی وجود دارد؟
اما خودِ افراد شاغل در اقتصاد کاره‌ای چه میگویند؟ «کاره‌ای شده»، کتاب جدید سارا کسلر، سردبیر کوارتز است که بر دورنمای این افراد تمرکز می‌کند. با نمایه‌بندی گستره‌ای از افراد در مشاغل احتمالی – از یک گارسون ۲۸ ساله و راننده‌ی اوبر اهل کانزاس گرفته تا برنامه‌نویس ۲۴ ساله‌ای که شغل دفتری جدید خودش را ترک می‌کند تا به گیگستر بپیوندد و مادر حدودا ۳۰ ساله‌ای در کانادا که از طریق تُرک مکانیکی آمازون درآمد کسب می‌کند – کسلر یک دسته‌بندی عالی را بیان می‌کند:
کاره‌ای شده: انتهای شغل و آینده‌ی وضعیت کار
سارا کسلر، انتشارات سنت‌مارتین، 2018
عدم امنیت مالی، یک نگرانی بزرگ و همیشه‌حاضر است. فقدان ارتباط انسانی نیز مطرح است: وقتی یک الگوریتم با ارسال هشدار به گوشی شما، همچون مدیرتان ایفای نقش می‌کند، برقراری ارتباط با رئیس یا حتی همکاران دشوارتر خواهد شد – روابطی که به شما کمک می‌کنند تا شاهد شرایط کاری بهتری باشید. کسلر می‌نویسد: «فکر نمی‌کنم سیلیکون ولی در تلاشش برای تغییر ساختار این مشاغل، اشتباه کرده باشد. مدل کنونی ما بی‌تاثیر است و حضور روح تجربه‌گری در استارتاپ‌ها ضرورت دارد. اما تلاش برای غلبه بر مشکلات شغلی بدون اصلاح ساختارهای پشتیبان پیرامون آن، نمی‌تواند یک پیشرفت قلمداد شود و قطعا نمی‌تواند باعث نوآوری شود.»
همین تنش یکی از تم‌های محوری کتاب در حال انتشار «موقت» است که می‌خواهد دنیای جدید کاری را توضیح بدهد. نویسنده‌ی آن، لوئیس هایمن که استاد کورنل و تاریخ‌دان اقتصاد است، اشاره می‌کند که سازمان‌های سنتی آمریکا، کم‌کم از استخدام طولانی‌مدت دل کنده و به سمت تامین پرسنل کوتاه‌مدت و منعطف‌تر رفته‌اند. این رویکرد به خاطر اندیشه‌های مدیریتی جدید (همچون «انقلاب ناب») و تغییر ارزش‌ها (نظیر اولویت‌بندی عواید کوتاه‌مدت) بوده است. او تاکید می‌کند که این تغییر ساختار نیروی کار توسط مشاورانی تسهیل شد که اعتقاد داشتند «ساعات کار طولانی، تنش و ابهام، همگی یک رویکرد کاملا منطقی برای کار هستند». همچنین آژانس‌های کاریابی موقت هم که منبعی از این نوع نیروی کار را در اختیار دارند نقش مهمی داشتند. در دهه‌ی ۸۰، مشاغل موقت نه‌تنها به ارائه‌ی کمک‌های اضطراری بلکه برای جایگزینی‌های دوره‌ای یاری می‌رساندند.
نویسنده
نظرات شما