آیا باید سیستمی جدید برای مدیریت پروژه ارائه کنم؟
سینتیا راموس فقط می‌خواست سالاد پاستای خود را از یخچال بردارد و پشت میز غذایش را بخورد، اما ناخواسته با جیم میلر وارد بحث و گفت‌وگو شد. از شش ماه قبل که به‌عنوان توسعه‌دهندۀ نرم‌افزار به مین‌فریم ملحق شده بود، همۀ مکالماتش با جیم در مورد این بود که سیستم مدیریت پروژه این شرکت چقدر اذیت‌کننده است. در همان روز اول -در اتاقی مملو از همکاران جدید- جیم از او پرسید که آیا کارفرمای سابقش از سیستم اسکرام استفاده می‌کرده است یا نه. وقتی او جواب منفی داد، نیشخندی زد و گفت: «شاید از ترک کردن آنجا برای آمدن به اینجا پشیمان شوی!»
1- اصطلاح “اسکرام” (در زمینۀ توسعۀ محصول) در مجلۀ کسب‌وکار هاروارد معرفی شد (“بازی جدید توسعۀ محصول جدید” مجلۀ کسب‌وکار هاروارد ژانویۀ 1986).
حالا جیم برای احوال‌پرسی بلند گفت: «هی راموس، اسپرینت تو چطوره؟» او و همکارانش -عدنان پرساد و وای کان- از خنده منفجر شدند. سینتیا در حالی که لبخند می‌زد و ناهارش را بر می‌داشت، پاسخ داد: «خوب است.» وقتی از اتاق خارج می‌شد، صدای جیم را شنید که آهسته گفت: «می‌دانم که او هم به اندازۀ من از اسکرام متنفر است.»
سینتیا اسکرام را دوست نداشت، اما از کار در مین‌فریم لذت می‌برد. کارفرمای قبلی‌اش، شرکت امبیشس کامپیوتینگ، یک استارتاپ متمرکز بر هوش مصنوعی بود که از نظر فناوری پیشرفته‌تر بود و همکارانش در آنجا خوشحال‌تر بودند؛ اما مین‌فریم یکی از سه شرکت پیشرو در زمینۀ سخت‌افزار و نرم‌افزار در جهان است. این شرکت 40 سال است که در این حوزه فعال است و تقریباً 50 درصد بیشتر از شرکت قبلی به او دستمزد می‌دهد.
سخت‌ترین تغییر این بود که از کاری با ساختاری بسیار سریع‌تر و البته آزادانه‌تر، به کاری روشمندتر و آگاهانه‌تر در مین‌فریم عادت کند. تیم نُه‌نفرۀ سینتیا شامل توسعه‌دهندگانی در هند، استرالیا، بریتانیا و ایالات متحده بود. آن‌ها بر اساس حرکت خورشید کار می‌کردند تا اطمینان حاصل شود که کار مداوم پیش می‌رود و بهره‌وری حداکثری است. در این حالت، اعضای تیم در یک منطقۀ زمانی کار را روزانه به همکارانشان در منطقۀ دیگر تحویل می‌دادند و ارتباط شفاف بین تیمی ضروری بود.
در سیستم اسکرام، کار هر تیم نرم‌افزاری شرکت مین‌فریم به اسپرینت‌های دوهفته‌ای با انتشار کد اصلی در هر سه ماه تقسیم می‌شد. این کد آزمایش می‌شد و با سیستم‌های زمان واقعی مشتریان -مانند تجهیزات نظامی، ماهواره‌ها، وسایل نقلیۀ خودران و دستگاه‌های پزشکی- که باید بدون نقص کار می‌کردند، یکپارچه می‌شد.
2- اسکرام در ابتدا برای آن دسته از توسعه‌دهندگان نرم‌افزار طراحی شد که در قالب تیم‌های متقابل کار می‌کردند تا محصولات و خدمات را در چرخه‌های کوتاه ارائه دهند. اهداف این سیستم عبارت بودند از بازخورد سریع، نوآوری سریع‌تر، بهبود مستمر و مزایای دیگر.
سینتیا در پایان هر اسپرینت دوهفته‌ای، دسته‌ای از کدها را برای تیم آزمایش می‌فرستاد و تیمش را جمع می‌کرد تا دربارۀ اینکه اوضاع چگونه پیش رفته و چه چیزی را می‌خواهند برای اسپرینت دو هفته‌ای بعدی تغییر دهند، تبادل نظر کنند. او همچنین فهرست کارهای عقب‌مانده را بررسی می‌کرد، فهرستی اولویت‌بندی‌شده از پروژه‌هایی که تیم آزمایش خواسته بود تا تیمش آن‌ها را بازبینی کنند، مانند ویژگی‌هایی که باید اضافه شوند یا اشکال‌هایی که باید برطرف شوند. این فهرست و نقشۀ راه محصول مربوط با آن، توسط یک تیم مدیریتی بالادستی ایجاد و تأیید می‌شدند. تیم سینتیا معمولاً 10 داستان (یا وظیفه) را در طول هر اسپرینت انجام می‌داد. مین‌فریم می‌خواست که همه حداقل 12 وظیفه را تکمیل کنند. فقط جیم میلر بود که به‌رغم شکایت‌هایش، می‌توانست به این عدد برسد.
3- فلو و اسکرام هر دو از یک روش معرفی‌شده در “بیانیۀ توسعۀ نرم‌افزار چابک” نشئت می‌گیرند که در فوریۀ سال 2001 توسط 17 توسعه‌دهندۀ نرم‌افزار منتشر شد. آن‌ها این بیانیه را در طول تعطیلات اسکی نوشتند.
سینتیا، جیم، عدنان، وای و دیگر اسکرام مسترها به ِاما برگر گزارش می‌دادند، مدیری که مسئول جمع‌آوری دقیق نیازهای کاربران از کسب‌وکار و انتقال آن‌ها به تیم‌های نرم‌افزار بود. اِما نیز به کریس پتریک، مدیر تولید، گزارش داد. کریس بر گزارش‌های 34 واحد از جمله مدیران پروژه‌های فنی، مهندسان توسعۀ نرم‌افزار و مدیران انتشار محصول در ایالات متحده و سراسر جهان نظارت داشت.
1- اصطلاح “اسکرام” (در زمینۀ توسعۀ محصول) در مجلۀ کسب‌وکار هاروارد معرفی شد (“بازی جدید توسعۀ محصول جدید” مجلۀ کسب‌وکار هاروارد ژانویۀ 1986).
حالا جیم برای احوال‌پرسی بلند گفت: «هی راموس، اسپرینت تو چطوره؟» او و همکارانش -عدنان پرساد و وای کان- از خنده منفجر شدند. سینتیا در حالی که لبخند می‌زد و ناهارش را بر می‌داشت، پاسخ داد: «خوب است.» وقتی از اتاق خارج می‌شد، صدای جیم را شنید که آهسته گفت: «می‌دانم که او هم به اندازۀ من از اسکرام متنفر است.»
سینتیا اسکرام را دوست نداشت، اما از کار در مین‌فریم لذت می‌برد. کارفرمای قبلی‌اش، شرکت امبیشس کامپیوتینگ، یک استارتاپ متمرکز بر هوش مصنوعی بود که از نظر فناوری پیشرفته‌تر بود و همکارانش در آنجا خوشحال‌تر بودند؛ اما مین‌فریم یکی از سه شرکت پیشرو در زمینۀ سخت‌افزار و نرم‌افزار در جهان است. این شرکت 40 سال است که در این حوزه فعال است و تقریباً 50 درصد بیشتر از شرکت قبلی به او دستمزد می‌دهد.
سخت‌ترین تغییر این بود که از کاری با ساختاری بسیار سریع‌تر و البته آزادانه‌تر، به کاری روشمندتر و آگاهانه‌تر در مین‌فریم عادت کند. تیم نُه‌نفرۀ سینتیا شامل توسعه‌دهندگانی در هند، استرالیا، بریتانیا و ایالات متحده بود. آن‌ها بر اساس حرکت خورشید کار می‌کردند تا اطمینان حاصل شود که کار مداوم پیش می‌رود و بهره‌وری حداکثری است. در این حالت، اعضای تیم در یک منطقۀ زمانی کار را روزانه به همکارانشان در منطقۀ دیگر تحویل می‌دادند و ارتباط شفاف بین تیمی ضروری بود.
در سیستم اسکرام، کار هر تیم نرم‌افزاری شرکت مین‌فریم به اسپرینت‌های دوهفته‌ای با انتشار کد اصلی در هر سه ماه تقسیم می‌شد. این کد آزمایش می‌شد و با سیستم‌های زمان واقعی مشتریان -مانند تجهیزات نظامی، ماهواره‌ها، وسایل نقلیۀ خودران و دستگاه‌های پزشکی- که باید بدون نقص کار می‌کردند، یکپارچه می‌شد.
2- اسکرام در ابتدا برای آن دسته از توسعه‌دهندگان نرم‌افزار طراحی شد که در قالب تیم‌های متقابل کار می‌کردند تا محصولات و خدمات را در چرخه‌های کوتاه ارائه دهند. اهداف این سیستم عبارت بودند از بازخورد سریع، نوآوری سریع‌تر، بهبود مستمر و مزایای دیگر.
سینتیا در پایان هر اسپرینت دوهفته‌ای، دسته‌ای از کدها را برای تیم آزمایش می‌فرستاد و تیمش را جمع می‌کرد تا دربارۀ اینکه اوضاع چگونه پیش رفته و چه چیزی را می‌خواهند برای اسپرینت دو هفته‌ای بعدی تغییر دهند، تبادل نظر کنند. او همچنین فهرست کارهای عقب‌مانده را بررسی می‌کرد، فهرستی اولویت‌بندی‌شده از پروژه‌هایی که تیم آزمایش خواسته بود تا تیمش آن‌ها را بازبینی کنند، مانند ویژگی‌هایی که باید اضافه شوند یا اشکال‌هایی که باید برطرف شوند. این فهرست و نقشۀ راه محصول مربوط با آن، توسط یک تیم مدیریتی بالادستی ایجاد و تأیید می‌شدند. تیم سینتیا معمولاً 10 داستان (یا وظیفه) را در طول هر اسپرینت انجام می‌داد. مین‌فریم می‌خواست که همه حداقل 12 وظیفه را تکمیل کنند. فقط جیم میلر بود که به‌رغم شکایت‌هایش، می‌توانست به این عدد برسد.
3- فلو و اسکرام هر دو از یک روش معرفی‌شده در “بیانیۀ توسعۀ نرم‌افزار چابک” نشئت می‌گیرند که در فوریۀ سال 2001 توسط 17 توسعه‌دهندۀ نرم‌افزار منتشر شد. آن‌ها این بیانیه را در طول تعطیلات اسکی نوشتند.
سینتیا، جیم، عدنان، وای و دیگر اسکرام مسترها به ِاما برگر گزارش می‌دادند، مدیری که مسئول جمع‌آوری دقیق نیازهای کاربران از کسب‌وکار و انتقال آن‌ها به تیم‌های نرم‌افزار بود. اِما نیز به کریس پتریک، مدیر تولید، گزارش داد. کریس بر گزارش‌های 34 واحد از جمله مدیران پروژه‌های فنی، مهندسان توسعۀ نرم‌افزار و مدیران انتشار محصول در ایالات متحده و سراسر جهان نظارت داشت.
نویسنده
دنیس دنهی استادیار تحلیل کسب‌وکار و سرپرست پژوهش‌های مدرسۀ مدیریت دانشگاه سوانسی در ولز است.
نظرات شما