افشای آلایندگی در زنجیرۀ پایین‌دستی

banner
چه زمانی شرکت‌ها مسئول بهره‌برداری مشتریان از محصولاتشان هستند؟

شرکت‌هایی که در صدد کاهش میزان ردپای کربن برای مقابله با روند تغییرات اقلیمی هستند، مشکلاتی برای ارزیابی پیامدهای تصمیمات عملیاتی، طراحی محصول و خرید سازمان بر آلاینده‌های منتشرشده در زنجیره‌های تأمینشان دارند. در مقاله‌ای که پیش‌تر منتشر شد، روش حسابداری کربن قدرتمندی را برای رفع همین مشکل معرفی کردیم (سیستم بدهی زیست‌محیطی).




خلاصه ایده

وضعیت

تعداد فزاینده‌ای از شرکت‌ها، روش حسابداری کربن «بدهی زیست‌محیطی» (E-liability) را ابزار مهمی برای پایش پیشرفت واقعی‌ سازمان در زمینۀ کاهش آلاینده‌های کل زنجیره‌های تأمینشان می‌دانند.

چالش

اما سیستم «بدهی زیست‌محیطی»، به دلایلی موجه، حسابداری رسمی برای آلاینده‌های پایین‌دست را که پس از فروش محصولات شرکت به مشتریان بی‌واسطه منتشر می‌شوند، شامل نمی‌شود.

اصول

به‌راستی برخی شرکت‌های معین، مسئول آلاینده‌های پایین‌دستِ منتشرشده به‌واسطۀ بهره‌برداری مشتریان از محصولاتشان هستند. این مقاله با شرح دادن سه اصل می‌گوید چه ‌زمانی شرکت‌ها موظف به گزارش آلاینده‌های پایین‌دست هستند. همچنین از چگونگی و نوع استانداردهای قابلیت اطمینان موردنیاز برای افشای این اطلاعات می‏گوید.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.

نویسنده

رابرت کاپلان همکار ارشد و استاد ماروین بوور در زمینه‌ی توسعه‌ی رهبری از دانشکده‌ی کسب‌وکار هاروارد است.

کارتیک رامانا استاد کسب‌وکار و سیاست عمومی دانشکدۀ مدیریت بلاواتنیک در دانشگاه آکسفورد است. او در سال 2022 به همراه رابرت کاپلان، مقالۀ «سنجش تغییرات اقلیمی» (مجلۀ کسب‌وکار هاروارد، نوامبر-دسامبر 2021) را نوشت و برندۀ جایزۀ مک‌کینزی در سال 2022 شد.

ذخیره و اشتراک گذاری

نظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *