واقعیت افزوده چگونه کار می‌کند؟

واقعیت افزوده با یک دستگاه مجهز به دوربین – نظیر گوشی هوشمند، تبلت یا عینک هوشمند – آغاز می‌شود که نرم‌افزار واقعیت افزوده روی آن بارگذاری شده باشد. وقتی کاربر دستگاه را به سمت شیء می‌گیرد و به آن نگاه می‌کند، نرم‌افزار آن را از طریق فناوری دید کامپیوتری تشخیص می‌دهد و به تحلیل ویدئو می‌پردازد.





سپس دستگاه اطلاعات مربوط به شیء را از فضای ابری می‌گیرد، تقریبا به همان شکلی که مرورگر وب صفحه را از طریق آدرسش بارگذاری می‌کند. یکی از تفاوت‌های اساسی در اینجاست که اطلاعات واقعیت افزوده به شکل یک تجربه‌ی سه‌بعدی بر روی شیء ارائه می‌شوند، نه یک صفحه‌ی دوبعدی که روی صفحه‌‌نمایش ظاهر می‌شود. بنابراین آنچه کاربران می‌بینند، بخشی واقعی و بخشی به‌صورت دیجیتال است.





واقعیت افزوده می‌تواند جریان آنی داده‌های مربوط به محصولات را به شما نشان دهد و به کاربران اجازه می‌دهد که از طریق صفحه‌ی لمسی، صدا یا حرکات دست آن را کنترل کنند. مثلا کاربر می‌تواند در یک تجربه‌ی واقعیت افزوده، دکمه‌ی توقف را روی پوسته‌ی گرافیکی دیجیتال لمس کند – یا صرفا کلمه‌ی «توقف» را بگوید – تا دستوری را از طریق فضای ابری به محصول بفرستد. اپراتوری که از هدست واقعیت افزوده برای تعامل با یک ربات صنعتی استفاده می‌کند، می‌تواند داده‌هایی را درباره‌ی عملکرد ربات مشاهده و به کنترل آن دسترسی پیدا کند.
با حرکت کاربر، اندازه و جهت نمایشگر واقعیت افزوده به‌صورت خودکار با این چارچوب متغیر تنظیم می‌شود. متون گرافیکی جدیدی وارد میدان دید می‌شوند و تعدادی نیز از میدان دید بیرون می‌روند. در بسترهای صنعتی، کاربران حاضر در مسئولیت‌های مختلف نظیر اپراتور دستگاه و تکنسین تعمیرات، می‌توانند به یک شیء یکسان نگاه کنند اما تجربه‌ی متفاوتی را برای واقعیت افزوده ببینند که با توجه به نیازهایشان اصلاح شده است.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.