بازاریابها چگونه اینفلوئنسرهای ورزشکار دانشگاهی را انتخاب میکنند؟
در این مقاله، به مهمترین ویژگیها اشاره شده است.
از سال 2021، مَکدونالدز، مایکروسافت، پپسیکو، بِرکشیر هاتاوِی، آمازون، یونیلِوِر و دیگر شرکتهای مهم اقدامی کردهاند که پیشاز این امکانپذیر نبود؛ آنها به ورزشکاران دانشگاهی آمریکا پول دادهاند تا بهعنوان پشتیبان محصولات و اینفلوئنسر فعالیت کنند. تا پیشاز صدور حکم دیوان عالی آمریکا در همان سال، پرداخت پول به ورزشکاران دانشگاهی براساس قوانین انجمن ملی ورزشهای دانشگاهی ممنوع بود. پساز این حکم، انجمن ملی ورزشهای دانشگاهی سیاستی را تصویب کرد که به بیشاز ۵۲۰۰۰۰ ورزشکار دانشگاهی اجازه میداد تا با امضای قراردادهایی از نام، تصویر و شباهتشان درآمد کسب کنند؛ این قراردادها به قراردادهای نام، تصویر و شباهت شناخته میشوند. اگرچه شمار دقیقی از ورزشکارانی که چنین قراردادهایی را امضا کردهاند وجود ندارد، تا سال 2022، 278 دانشجو (۴۰٪ از ورزشکاران تیمهای ورزشی دانشگاهی) در دانشگاه تگزاس تِک حمایت مالی شده بودند. فقط در چند سال، بازاریابها بیشاز 1 میلیارد دلار برای چنین پشتیبانیهایی هزینه کردهاند. این قراردادها میتوانند برای ورزشکاران انفرادی سودآور باشند. پِیج بِکِرز، بازیکن بسکتبال دانشگاه کِنِتیکِت را در نظر بگیرید که شرکت گِیتورِید او را بهعنوان اولین ورزشکار دانشگاهیاش انتخاب کرده است. انتظار میرود که بکرز با بازی در بسکتبال دانشگاهی، بیشاز 1 میلیون دلار درآمد بهدست آورد.
پشتیبانی و اینفلوئنسری ورزشکاران دانشگاهی به دلایل مختلفی بسیار مجذوبکننده است. برندها امیدوارند که سن آنها باعث شود در ارتباط و تعامل با مخاطبان جوانتر مؤثر باشند. قراردادهای اسپانسری آنها نسبتبه ورزشکاران حرفهای هزینۀ کمتری دارد. ورزشکاران دانشگاهی به برندها این امکان را میدهند که از روابط وفادارانه و پرشوری که طرفداران (بهویژه دانشآموختگان) با تیمهای ورزشی دانشگاهی دارند، بهره ببرند. همچنین با امضای قرارداد با آنها، برندها میتوانند رابطهای ایجاد کنند که ممکن است به دوران حرفهای و حتی المپیکی این ورزشکاران گسترش یابد.
از سال 2021، مَکدونالدز، مایکروسافت، پپسیکو، بِرکشیر هاتاوِی، آمازون، یونیلِوِر و دیگر شرکتهای مهم اقدامی کردهاند که پیشاز این امکانپذیر نبود؛ آنها به ورزشکاران دانشگاهی آمریکا پول دادهاند تا بهعنوان پشتیبان محصولات و اینفلوئنسر فعالیت کنند. تا پیشاز صدور حکم دیوان عالی آمریکا در همان سال، پرداخت پول به ورزشکاران دانشگاهی براساس قوانین انجمن ملی ورزشهای دانشگاهی ممنوع بود. پساز این حکم، انجمن ملی ورزشهای دانشگاهی سیاستی را تصویب کرد که به بیشاز ۵۲۰۰۰۰ ورزشکار دانشگاهی اجازه میداد تا با امضای قراردادهایی از نام، تصویر و شباهتشان درآمد کسب کنند؛ این قراردادها به قراردادهای نام، تصویر و شباهت شناخته میشوند. اگرچه شمار دقیقی از ورزشکارانی که چنین قراردادهایی را امضا کردهاند وجود ندارد، تا سال 2022، 278 دانشجو (۴۰٪ از ورزشکاران تیمهای ورزشی دانشگاهی) در دانشگاه تگزاس تِک حمایت مالی شده بودند. فقط در چند سال، بازاریابها بیشاز 1 میلیارد دلار برای چنین پشتیبانیهایی هزینه کردهاند. این قراردادها میتوانند برای ورزشکاران انفرادی سودآور باشند. پِیج بِکِرز، بازیکن بسکتبال دانشگاه کِنِتیکِت را در نظر بگیرید که شرکت گِیتورِید او را بهعنوان اولین ورزشکار دانشگاهیاش انتخاب کرده است. انتظار میرود که بکرز با بازی در بسکتبال دانشگاهی، بیشاز 1 میلیون دلار درآمد بهدست آورد.
پشتیبانی و اینفلوئنسری ورزشکاران دانشگاهی به دلایل مختلفی بسیار مجذوبکننده است. برندها امیدوارند که سن آنها باعث شود در ارتباط و تعامل با مخاطبان جوانتر مؤثر باشند. قراردادهای اسپانسری آنها نسبتبه ورزشکاران حرفهای هزینۀ کمتری دارد. ورزشکاران دانشگاهی به برندها این امکان را میدهند که از روابط وفادارانه و پرشوری که طرفداران (بهویژه دانشآموختگان) با تیمهای ورزشی دانشگاهی دارند، بهره ببرند. همچنین با امضای قرارداد با آنها، برندها میتوانند رابطهای ایجاد کنند که ممکن است به دوران حرفهای و حتی المپیکی این ورزشکاران گسترش یابد.
نویسنده
کیمبرلی ویتلر استادیار بازاریابی در دانشکدهی کسبوکار داردن از دانشگاه ویرجینیا است. او پیشتر مدیرعامل، مدیر استراتژی و مدیر ارشد بازاریابی سه کمپانی بینالمللی آمریکایی بوده است.
گراهام توئنته مدیر ارشد تحقیقات سابق دانشکدۀ کسبوکار داردن بوده و در حال حاضر عضو گروه مشاورۀ فناوری دادهها و تحلیلها در شرکت ارنست اند یانگ در واشنگتن دیسی است.
نظرات شما