شرکتهای جهانی و کاپیتالیسم بازارمحور، رشد زیادی را از زمان جنگ جهانی دوم داشتهاند و توانستهاند میانگین کلی فقر را به شکل قابل توجهی کاهش دهند. اما این رشد به همهی افراد سود نرسانده است. در اقتصادهای توسعهیافته، بخش کوچکی از جمعیت توانسته از عواید اخیر بهرهمند شود، درحالیکه بسیاری از افراد در طبقهی کاری روستا و علیالخصوص جوامع شهری، با افت اقتصادی-اجتماعی مواجه شدهاند.
موقعیت در دنیای درحالتوسعه بسیار بدتر است. اگرچه رشد موجب ارتقای استاندارد زندگی در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین شده است، اما بیش از یک میلیارد نفر هنوز در فقر شدید و در شرایطی خارج از اقتصاد رسمی باقی ماندهاند. این امر در کشورهایی که جمعیت روستایی زیادی دارند بیشتر صدق میکند، جایی که خردهمالکها از زنجیرههای تامین کمپانیهای غذایی مجاور کنار گذاشته میشوند، زیرا فاقد دانش لازم دربارهی رویههای کشاورزی مدرن، ابزارهای دسترسی و سرمایهی موردنیاز برای ورودیهای فناوری هستند. همچنین ملتهای درحالتوسعه از خلأهای بزرگ در استعدادها رنج میبرند، درحالیکه شرکتها نیز بهواسطهی کمبود نیروی کار محلی و ماهر، با موانعی در گسترشهای برنامهریزیشدهی خود مواجه میشوند.

نظرات شما