ثمره زندگی

ثمره زندگی، مصاحبه با جومپا لاهیری

از آلیسون برد در مجله می-جون2022

banner

پدر لاهیری متصدی کتابخانه بود و به همین دلیل او از همان سنین کودکی به خواندن و نوشتن علاقه داشت. اما او این مسیر را با طی کردن کالج و 4 برنامه دانشگاهی پیش برد تا بالاخره اولین مجموعه داستان کوتاهش را منتشر کرد و در کمال غافلگیری برندۀ جایزۀ پولیتزر شد. سایر داستان‌ها و رمان‌های او -اغلب برگرفته از تجاربش به‌عنوان یک بنگالی_آمریکایی- پس از نقل‌مکان به رم نوشته شد. از آن زمان کتاب‌هایش را به زبان ایتالیایی منتشر می‌کند و سپس به انگلیسی ترجمه می‌شوند. اکنون او در پرینستون تدریس می‌‌کند و کتاب جدیدش «ترجمۀ خودم و دیگران» نام دارد.

 «وقتی سی‌ساله شدم، متوجه شدم نویسندگی سرگرمی من نیست. بلکه می‌خواستم انرژی بیشتری برای آن بگذارم تا به نتیجۀ بهتری برسم».



مجله: وقتی «مترجم دردها» پولیتزر برد، چه حسی داشتید؟

لاهیری: شگفت‌زده شدم. خیلی زود به چنین موفقیتی رسیدم. نگران بودم شاید کتاب نادرستی انتخاب کرده‌اند، چون اصلاً انتظارش را نداشتم. کتاب با فرمت شومیز چاپ شده بود و نویسندۀ گمنامی بودم. هیچ تور خاصی برنامه‌ریزی نشده بود و تبلیغات آن‌چنانی هم نداشتیم. اما ناگهان توجهات زیادی به آن جلب شد و مدام در هواپیما و قطار و همایش‌های مختلف بودم. بااین‌حال کماکان هیچ‌کس انتظار جایزۀ پولیتزر و توجهات مضاعف را نداشت.

آیا انتظار تداوم این موفقیت، فشار مضاعفی به شما وارد نکرد؟

سه عضو کمیتۀ پولیتزر را افراد سخاوتمندی می‌دانستم که به کتابم اعتقاد داشتند و به همین دلیل از من قدردانی کردند. چنین دیدگاهی داشتم، زیرا در خودانگاره‌ام چنین جایزۀ مهمی را متصور نمی‌شدم.

از داستان کوتاه سراغ رمان رفتید، بار دیگر به داستان برگشتید و اکنون به زبان ایتالیایی می‌نویسید. با اینکه از قالب‌های قبلی نتایج خوبی گرفتید، چرا به آن‌ها پایبند نماندید؟

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.

آلیسون برد ویراستار ارشد مجله‌ی کسب‌وکار هاروارد است

نظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *