حرکت به سمت مناطق پر استعداد
چگونه شرکت‌ها می‌توانند از مراکز نوآوری بهره ببرند، بدون اینکه لزوما مکان خود را تغییر دهند
در سال 2016، جنرال الکتریک اعلام کرد که می‌خواهد مقر قدیمی شرکت خود در حومه‌ی فیرفیلدِ کانکتیکات را به مرکز شهر بوستون منتقل کند. این شرکت حس کرد که باید استعدادهای حوزه‌ی فناوری و افراد جسور و جوان بوستونی را به نوآوری و حضور گسترده‌تر در عرصه‌ی دیجیتال ترغیب کند و مطمئن شود که آن‌ها حضور پررنگی در خط مقدم تمامی فناوری‌های تحول‌ساز دارند. جف بورنشتاین که در آن زمان مدیر ارشد مالی بود، مزایای انتقال به بوستون را در وال‌استریت ژورنال این‌گونه مطرح کرد: «می‌توانم از درب شرکت بیرون بروم و چهار استارتاپ را ببینم. درحالی‌که در فیرفیلد پس از خروج از درب شرکت، حتی نمی‌توانم یک ساندویچ بخرم.»
شهرهای پیشرو از دیرباز تأثیر بسیار زیادی بر اقتصاد جهانی داشته‌اند، اما امروزه تأثیری که مراکز برتر استعداد همچون بوستون و سان‌فرانسیسکو بر نوآوری می‌گذارند، بسیار شگرف است. در سال 2017، ده قطب بزرگ فناوری در آمریکا، 58درصد از کل حق اختراع‌های ثبت‌شده‌ی آمریکا را به خود اختصاص دادند. در سطح جهان نیز شهرهایی همچون توکیو، پاریس، پکن، شنزن و سئول چنین سهمی را در اختیار دارند. نفوذ فزاینده‌ی این قطب‌ها، یک دوراهی پیش روی شرکت‌هایی می‌گذارد که پیش‌تر مقر رهبری و استعدادهای خود را در مناطق صنعتی و حومه برپا کرده‌اند. حضور در این بسترهای داغ نوآوری بسیار مهم است، اما این انتقال بسیار گران تمام می‌شود. به‌خصوص در مناطقی از این شهرها که شرکت‌های نوآور به‌صورت انبوه حضور دارند و اکثر فعالیت‌های حوزه‌ی فناوری در همان نقاط رخ می‌دهند.
شرکت‌ها چگونه می‌توانند به شکل درست از فواید حضور در این منابع دانش و مهارت‌های شهری بهره‌مند شوند؟ در مطالعه‌ای که روی جریان‌های استعداد در سطح جهان انجام دادم، مشاهده کردم که شرکت‌ها سه روش محوری و متفاوت را اختیار گرفتند: در یک‌سو، آن‌هایی هستند که مثل جنرال الکتریک، دست به تغییر موقعیت مکانی مقر اصلی خود می‌زنند. روشی ارزان‌تر و برگشت‌پذیرتر، ساخت یک دفتر مرکزی به‌عنوان آزمایشگاه استعداد یا مقر همکاری در دل منابع استعداد است. محافظه‌کارترین گزینه، سازمان‌دهی برنامه‌ی سفری برای مدیران و بازدیدهای همه‌جانبه از این قطب‌ها است.
این سه گزینه کاملا منحصربه‌فرد و مجزا نیستند. به‌خصوص که شرکت‌ها غالبا با چندین منبع استعداد در تماسند و هرکدام از آن‌ها ریسک‌های قابل توجهی دارند. اما با افزایش تأثیری که این معدود شهرهای بزرگ و بین‌المللی می‌گذارند، این روش‌ها به شرکت‌های تجاری تک‌افتاده و خارج از جریان اصلی اجازه می‌دهد که جایگاه کنونی خود را در جغرافیای فشرده‌ی نوآوری بیابند.
خلاصه ایده
تغییر: درحالی‌که اطلاعات زیادی درباره‌ی رویکردهای برانگیختن ایده‌های جدید و راهکارهای خلاقانه داریم، اما اکثر تیم‌های نوآوری برای تحقق عواید این حوزه در تقلا هستند.
چالش: قطب‌های نوآوری شهرهای بسیار گران‌قیمتی هستند. چگونه شرکت‌های تجاری می‌توانند فواید منابع دانش و مهارت‌های بسیار زیادشان را به بهترین شکل ممکن مدیریت کنند؟
راهکار: شرکت‌های تجاری سه گزینه دارند: مرکز اصلی شرکت را به این قطب‌ها منتقل کنند؛ آزمایشگاه نوآوری یا مقر همکاری در آنجا بسازند یا امکان سفر مدیران و قابلیت نظارت همه‌جانبه را فراهم نمایند.
نویسنده
ویلیام کر استاد مدیریت از دانشکده‌ی کسب‌وکار هاروارد و نویسندهی «موهبت استعداد جهانی: چگونه مهاجرت می‌تواند به کسب‌وکار، اقتصاد و جامعه شکل بدهد» (انتشارات دانشگاه استنفورد) است.
نظرات شما