مدیرعامل و بنیان‌گذار پراوا هِلث از بازطراحی مراقبت‌های پزشکی در یک بازار نوظهور می‌گوید

علاقه مندی وافر من به مراقبت‌های پزشکی در بنگلادش از آپاندیس مادرم شروع شد. سال ۲۰۱۱ از خانه‌ام در نیویورک به داکا، پایتخت بنگلادش، آمده بودم تا در عروسی یکی از بستگانم شرکت کنم. زمانی‌که مادرم دچار درد شدیدی در پهلویش شد، خانواده‌ام او را به‌سرعت به بیمارستان بردند. با‌این‌حال، مراقبتی که دریافت کرد و مراقبتی که شاهد بودیم بیماران دیگر دریافت می‌کنند (یا نمی‌کنند) بسیار بد بود. ما باید به‌دنبال پزشکان می‌‌رفتیم تا مادرم را معاینه کنند و حتی پس‌از معاینه هم هیچ‌کدام جواب‌ واضحی به ما نمی‌دادند. اسکن‌ها و آزمایش‌ها زمان زیادی می‌بردند، پرستاران کاملاً بی‌تفاوت بودند و ترسناک‌ترین بخش این بود که عمل جراحی مادرم به‌تأخیر افتاد و نافرجام بود. در نهایت، پس‌از بدتر شدن وضعیتش، او را به بانکوک بردیم و در آنجا پزشکان دستور دادند که یک جراحی دومی انجام شود. یک سال بعد، مادرم به دلیل عوارض ناشی از اولین جراحی، در ویرجینیا به جراحی سوم نیاز پیدا کرد.

این تجربه با من ماند، حتی زمانی‌که در آمریکا به‌دنبال شغلم در حقوق و سیاست خارجی بودم. پس‌از بازدید از یک بیمارستان معتبر بنگلادشی، در یکی از روبه‌رشدترین اقتصادهای جهان، ما مجبور شدیم کشور را ترک کنیم تا مراقبت‌های پزشکی با کیفیت دریافت کنیم. چرا؟

خیلی زود متوجه شدم که این فقط یک مشکل نیست، بلکه فرصتی است برای ساختن یک سیستم مراقبت‌های پزشکی جدید و بهتر برای بنگلادش که مبتنی بر بهترین شیوه‌های بین‌المللی، بیمارمحور و مقرون‌به‌صرفه باشد. من خودم را وقف یادگیری دربارۀ صنعت و کشورم کردم؛ به‌عنوان کسی‌که در بنگلادش متولد شده ولی در آمریکا بزرگ شده است، به این کشور سفر کرده‌ام، اما هیچ‌گاه در آن زندگی نکرده‌ام. در سال ۲۰۱۵، یک برنامۀ تجاری تهیه کردم، شروع به جذب سرمایه‌گذاران کردم، روندهای نظارتی را طی کردم، گروه بنیان‌گذاری را استخدام کردم و تلاش کردم تا یک مأموریت مشخص، مجموعه‌ای از ارزش‌ها و فرهنگ سازمانی را ارائه کنم. در سال ۲۰۱۸، اولین مرکز پزشکی پیشرفته‌مان را در داکا افتتاح کردیم. ما نام شرکت را پراوا هلث گذاشتیم که از کلمات پرَن («زندگی») و آوا («پرتو») شکل گرفته و به معنی پرتو زندگی است.

امروزه بیش‌از ۶۰۰۰۰۰ بیمار برای مراقبت‌های پزشکی‌شان به پراوا هلث اعتماد می‌کنند و این مسئله ما را از بسیاری از سیستم‌های مراقبت‌های پزشکی در آمریکا موفق‌تر و گسترده‌تر کرده است. ما به یک مرکز پزشکی شناخته‌شده و پرآوازه در یکی از ابرشهرهای جهان تبدیل شده‌ایم. در کشوری که میانگین مدت مشاورۀ پزشکی ۴۸ ثانیه است، ما از‌طریق سیستم «ترکیبی‌مان»‌ ترکیبی از خدمات آنلاین و خدمات حضوری تضمین می‌کنیم که قرارهای پزشکی در ۱۵ دقیقه انجام شوند. امتیاز خالص ترویج‌کنندگان ما همواره بالای ۸۰ و بالاتر از بسیاری از ۵۰۰ شرکت‌ برتر مجلۀ فورتون است. ما در آستانۀ دستیابی به جریان نقدینگی مثبت در سطح کلی شرکت قرار داریم. علاوه‌بر این، دانشجویان ارشد مدیریت کسب‌وکار و متخصصان حوزۀ مراقبت‌های پزشکی در سراسر جهان مدل تجاری ما را مطالعه می‌کنند. ما این موفقیت را مدیون همۀ اعضای گروه پراوا هستیم که چشم‌انداز ما را به واقعیت تبدیل می‌کنند و اعتماد تک‌تک بیماران جامعۀ ما را به‌دست می‌آورند.

بنیان‌گذاری‌ها

من اولین کارآفرین در خانواده‌ام نیستم. در سال ۱۹۵۴، زمانی‌که بنگلادش هنوز به‌عنوان پاکستان شرقی شناخته می‌شد، پدربزرگ پدری‌ام، حمید الرحمن سینها، یک شرکت داروسازی بنا کرد که اکنون قدیمی‌ترین و یکی از موفق‌ترین شرکت‌های کشور است. او هم مثل من، دانشمند، پزشک یا داروساز نبود، اما یک چشم‌انداز داشت. در آن زمان، ٪۸۰ از داروهای موجود در بازار منطقه‌ تقلبی بودند. او کسب‌وکاری ایجاد کرد که داروهای باکیفیت تولید می‌کرد و همواره هشدار می‌داد: «اگر روزی به مصرف‌کننده خیانت کنیم، کارمان تمام است.» زمانی‌که ۱۶ساله بودم، او درگذشت. اغلب آرزو می‌کنم که کاش هنوز در کنار ما بود و من را راهنمایی می‌کرد.

پسر او یعنی پدر من، در جایی که اکنون بنگلادش است بزرگ شد، اما در سال ۱۹۶۴ به‌عنوان دانشجوی بورسیه به آمریکا آمد. او قصد داشت که شیمی بخواند و سپس به خانه بازگردد تا به ادارۀ کسب‌وکار خانوادگی کمک کند. بااین‌حال، پس‌از آغاز جنگ استقلال بنگلادش، تصمیم گرفت در آمریکا بماند و استاد دانشگاه شود. در یکی از سفرهایش به بنگلادش، با مادرم آشنا شد و خیلی زود ازدواج کردند. آن‌ها در شهر رونوک در ایالت ویرجینیا ساکن شدند و من، برادرم و خواهرم در آنجا دوران کودکی‌مان را گذراندیم. زمانی‌که کم‌سن‌تر بودیم، گاهی به بنگلادش سفر می‌کردیم و این سفرها باعث شدند که من به توسعۀ اقتصادی علاقه‌مند شوم.

مراقبت‌های پزشکی از همان ابتدا بخش مهمی از زندگی‌ ما محسوب می‌شد، چون برادرم از بدو تولد بسیار بیمار بود. او چند ساعت پس‌از تولدش، به جراحی نیاز داشت و سپس در سال‌های اول زندگی‌اش، از مشکلات پوستی بغرنج، آسم و تشنج رنج می‌برد. پزشکان همیشه نگرانی‌های مادرم را جدی نمی‌گرفتند، اما او در نهایت یک ایمنی‌شناس کودکان در بیمارستان جانز هاپکینز پیدا کرد که می‌توانست به او کمک کند. این اولین درسی من از قدرت مراقبت‌های پزشکی بیمارمحور و پشتکار لازم برای یافتن آن بود.



پس‌از فارغ‌التحصیلی از کالج وِلزلی در سال ۱۹۹۹، به‌عنوان مشاور در شرکت پی‌دَبِلیو‌سی مشغول به کار شدم. سپس تصمیم گرفتم درسم را در مقطع تحصیلات تکمیلی مشترک ادامه دهم، به همین منظور، برای دریافت مدرک دکترای حقوق به دانشگاه کلمبیا و مدرک کارشناسی ارشد توسعۀ بین‌المللی به دانشکدۀ کِنِدی دانشگاه هاروارد رفتم. این تحصیلات باور من به این‌که بخش خصوصی پایدارترین شکل توسعه است را تقویت کرد. پس‌از آن، پنج سال در یک شرکت حقوقی در نیویورک کار کردم و در سال ۲۰۰۷ به کمپین انتخاباتی اوباما پیوستم و به‌عنوان مشاور خارجی در حوزۀ سیاست خارجی فعالیت کردم. به‌شدت احساس می‌کردم افرادی که سیاست‌های آمریکا در رابطه با دیگر نقاط جهان را تعیین می‌کنند باید تجربۀ مستقیم از آن مناطق داشته باشند. به همین دلیل، به‌جای پیوستن به دولت رئیس‌جمهور پس‌از پیروزی او در انتخابات سال ۲۰۰۸، با بانک جهانی به افغانستان رفتم، با سازمان ملل متحد به تایلند، با گروه مشاورۀ بوستون به قطر و در نهایت دوباره با مؤسسۀ صلح آمریکا به افغانستان بازگشتم. تجربیات فوق‌العاده‌ای کسب کردم، اما دلم برای پاسخ‌گویی و سرعت عمل بخش خصوصی تنگ شده بود، بنابراین به حرفۀ حقوقی‌ام در آمریکا بازگشتم.

پس‌از چند سال، احساس کردم که علاقۀ شدیدی به کار خلاقانه‌تر و تأثیر مستقیم‌تر بر زندگی مردم پیدا کرده‌ام. تجربۀ آپاندیس مادرم همچنان ذهنم را مشغول کرده بود. به‌دلیل پیوندی که با این کشور ۱۷۰میلیون‌نفری داشتم، از پیشرفت‌های چشمگیر بنگلادش باخبر بودم. هِنری کیسینجِر هنگام استقلال بنگلادش در سال ۱۹۷۱، آن را «آشفتۀ اقتصادی» توصیف کرده بود، اما تا اوایل دهۀ ۲۰۱۰ میلادی، این کشور به یکی از روبه‌رشدترین اقتصادهای جهان تبدیل شده و توانسته بود جمعیت زیر خط فقرش را از ٪۴۰ در سال ۲۰۰۵ به کمتر از ۳۰٪ در سال ۲۰۱۰ کاهش دهد. در همین حال، یک طبقۀ متوسط پویا و در حال رشد با بیش‌از ۴۰ میلیون نفر ایجاد کرد و براساس گزارش بانک جهانی به وضعیت «درآمد متوسط» دست یافت. این پیشرفت‌ها باعث شدند که مجمع جهانی اقتصاد بنگلادش را «ببر آسیایی بعدی» بنامد. بنگلادش برای مدتی طولانی‌تر و با سرعتی بیشتر از حتی چین در حال رشد بود. این پیشرفت‌ها سبب شدند که تولید ناخالص داخلی سرانۀ بنگلادش از هند بالاتر رود، تولید ناخالص داخلی بیش‌از ۳۰۰ میلیارد دلار شود و این کشور در مسیر تبدیل شدن به یکی از ۳۰ اقتصاد بزرگ ملی جهان تا سال ۲۰۳۰ قرار گیرد.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.