آگاهی از زمان مناسب برای ترک سازمان – و برنامهریزی برای آینده
در 1 اکتبر 2018 و وقتی لوید بلنکفاین در تدارک بازنشستگی از سِمت مدیرعاملی و ریاست هیئتمدیرهی گلدمن ساکس بود، یک نامهی تکاندهنده خطاب به کارکنان خود نوشت و تردیدهای خود را ابراز کرد. بلنکفاین که بهتازگی 64 ساله شده بود، در نامهی خود نوشت: «تصور رفتن همیشه برایم سخت بود. در بحبوحهی شرایط سخت، نمیتوانید سازمان را ترک کنید. و در شرایط بهتر هم تمایلی به ترک سازمان ندارید. هرچند امروز هم تمایلی به ترک گلدمن ساکس ندارم، اما… به نظرم زمان مناسبی برای وداع با شما است».
زمانبندی صحیح برای بازنشستگی، یکی از اصلیترین بخشهای مسئولیت هر مدیرعامل است- و دشوارتر از آن است که به نظر میرسد. برای رهبرانی که دههها وقت خود را صرف دستیابی به اوج حرفهی کاریشان کردهاند- و با توجه به قدرت، مزایا و پرستیژ حاصل از این مسئولیت- بازنشستگی ممکن است اندیشهی هولناکی باشد. عزت نفس آنها عموماً پیوند نزدیکی با کارشان دارد و دغدغههای این مسئولیت، همه چیز آنهاست: چطور میتوانم همچنان فرد موثر و شایستهای بمانم؟ آیا اگر این مسئولیت را برعهد ه نداشته باشم دیگران همچنان برایم ارزش و احترام قائل خواهند شد؟ با عدم حضورم در دفتر سازمان، باید کجا زندگی کنم؟ از وقتم چگونه استفاده کنم؟ بدون سازمان تحت هدایت خود، چطور میتوانم تاثیر مثبتی بر جای بگذارم؟
با توجه به هفتهی کاری مدیرعاملها که به 70-80 ساعت میرسد، محال است که پاسخ روشنی به پرسشهای فوق داشته باشند یا احتمالات و خوشیهای پس از بازنشستگیشان را تجسم کنند. حس آنها دربارهی کنارهگیری از شغل، شبیه به پریدن از روی صخره است. بدون پاسخگویی به پرسشهای فوق، بسیاری از مدیرعاملها بیشازحد در مسئولیت خود میمانند. درحالیکه این تصمیم میراث خود و سازمانشان را به خطر میاندازد.

نظرات شما