کرونا و کسب‌وکار

لزومی ندارد جلسات مجازی کسل‌کننده باشند

از اندی مولینسکی در مجله

banner

گروهی از ما که برای کسب درآمد در حال ارائه سخنرانی، تسهیل زندگی سایرین و تدریس هستیم، از اهمیت ایجاد ارتباط فردی با مخاطبین اطلاع داریم. ضروری است رفتار و احساس طبیعی داشته باشیم، افراد را بخندانیم، به آنها آرامش بدهیم و آنها را تا حدی در محتوای ارائه‌شده درگیر کنیم که خودشان را فراموش کنند. از آنجایی که در جلسات مجازی امکان برقراری این موارد وجود ندارد، این دسته از جلسات بسیار غیرعادی به نظر می‌رسند.

به عنوان یک استاد دانشگاه، من با چالش‌های تدریس و سخنرانی در دنیای مبتلا به COVID-19 مواجه‌ام و اخیرا کلا‌س‌هایم را به دلیل این پاندمی به صورت آنلاین برگزار می‌کنم. اما قبل از بروز این بحران هم سابقه تدریس آنلاین داشته و در این زمینه فعالیت زیادی کرده‌‌­ام. من حتی سخنرانی‌هایی را به صورت آنلاین برای چندصد مخاطب انجام داده‌ام. همچنین، به عنوان عضو گروه و مشاور نیز در جلسات آنلاین شرکت داشته‌ام. سابقه‌ی آموز­ش آنلاین به افرادی را از سراسر جهان و از طریق کامپیوتر و تبلت در کارنامه‌ام دارم که در تمام این موارد همه ما به نقطه کوچک دوربین در بالای صفحه‌نمایش خیره شده بودیم.

اما تجربه این چند سال چه مواردی در مورد تدریس آنلاین به من آموخته است؟ این یک واقعیت است که تدریس آنلاین زمینه‌ای کاملا متفاوت است و فقط به معنای برگزاری کلاس یا جلسه بر روی صفحه‌نمایش نیست. اگرچه شما باید همانند جلسات حضوری اهداف یکسانی داشته باشید، اما برای دستیابی به این اهداف به ابزارهای متفاوتی نیاز دارید.

در این بخش توصیه‌هایی در مورد تفاوت‌ها و بهره‌مندی هرچه بیشتر از این نوع تدریس ارائه خواهیم داد.

 

شخصی‌سازی کنید


ارتباط مجازی به دلیل فاصله فیزیکی و روانشناختی ممکن است اندکی غیرصمیمی باشد، بنابراین باید از قدرت خلاقیت خود برای رفع این مشکل استفاده کنید. در برگزاری جلسه با افراد مبتدی، ترجیح می‌دهم اندکی زودتر در جلسه آنلاین حضور داشته باشم تا بتوانم با افراد سلام و احوال‌پرسی و خوش‌وبش، و سپس جلسه اصلی را آغاز کنم. همچنین افراد را ترغیب می‌کنم که قابلیت ویدئوی گوشی خود را در صورت امکان فعال کنند تا من نیز آنها را ببینم و از این طریق ارتباط فردی بیشتری داشته باشم. از آنجایی که برخی افراد برای آمادگیِ حضور در برابر دوربین و احساس راحتی به زمان نیاز دارند، در صورتی که قرار باشد از آنها بخواهم ارتباط ویدئوی بگیرند، این موضوع را از قبل به آنها اطلاع می‌دهم.

همچنین واکنش افرادی که با آنها در تعامل هستم را نیز تصور می‌کنم، زیرا در طی سخنرانی مجازی برای گروه‌های پرجمعیت نمی‌توانم این واکنش‌ها را مشاهده کنم. برای مثال، زمانی که به دوربین بالای صفحه‌نمایش نگاه می‌کنم، همواره لبخند زده و سعی می‌کنم با لحنی صمیمی صحبت کنم. برخی اوقات مجبورید نقش بازی کنید، اما این اقدام هم برای من تصنعی نیست، زیرا ضروری است تاثیری دوستانه و صمیمی داشته باشم.

همواره سعی می‌کنم افراد را با اسمشان مورد خطاب قرار دهم و در صورت امکان آنها را به جلوی دوربین دعوت کرده و با آنها مکالمه می‌کنم. البته آمادگی و تمایل آنها به این شرایط نیز از جمله الزامات به شمار می‌رود. همچنین ارجاع به اسامی افرادی که پیشتر نظراتی اعلام کرده‌اند نیز ایجاد محیط گرم و صمیمی را تسهیل می‌کند.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.

اندی مولینسکی استاد رفتار سازمانی در دانشکده بین‌المللی کسب‌وکار براندیس است. او نویسنده‌ی کتاب‌های مهارت جهانی و دسترسی است و بنیانگذار The Reach Method است؛ یک برنامه کوچینگ سازمانی برای کمک به افراد و تیم‌ها در راستای خروج از منطقه‌ی امن‌شان و رسیدن به پتانسیل‌هایشان است.  

نظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *