رهبری در بحران، نه مدیریت آن
بی‌پی در سال 2010 حضور دارید و اولین تماس را با این مضمون دریافت می‌کنید: یک سکوی حفاری در خلیج مکزیک منفجر و غرق شد و 11 کارگر در این حادثه کشته شدند – در این شرایط نفت با نرخ 43 بشکه در دقیقه به داخل اقیانوس می‌ریزد. چه می‌کنید؟ با کدام‌یک از همکاران جلسه می‌گذارید و ترجیح می‌دهید کدام مورد از مشکلات بی‌شمار را در ابتدا حل‌وفصل کنید؟ آیا یک بیانیه‌ی مطبوعاتی منتشر می‌کنید یا توییت می‌فرستید یا اینکه سخنگویی را وارد صحنه می‌نمایید؟ آیا روی مدیریت موقعیت تمرکز می‌کنید – یا در واقع کمپانی را در مسیر آن هدایت می‌کنید؟
علی‌الخصوص در عصر توییتر، بیش از پیش اهمیت دارد که سازمان‌ها سریع و ماهرانه به یک بحران پاسخ بدهند – چه یک بحران انفجاری باشد و چه توییت یک مشتری ناراضی که به‌سرعت توزیع می‌گردد. در بررسی‌ها، مدیران هم‌اکنون «ریسک‌های وارد بر اعتبار» را در میان نگرانی‌های اصلی خود قرار می‌دهند، عمدتا به این دلیل که اخبار بد خیلی سریع‌تر از قبل جابجا می‌شوند. فوربس در پی ویدئوی مسافری که از هواپیما بیرون گذاشته شده و در بهار گذشته خیلی سریع همه‌گیر شده بود، در یکی از تیترهای خود به شکلی مختصر قضیه را خلاصه کرد: «چگونه یونایتد طی یک روز به منفورترین خط هوایی دنیا تبدیل شد».
نویسنده
دنیل مک‌گین ویراستار ارشد مجله کسب و کار هاروارد است.
نظرات شما