یک زنجیرهی تامین پایدارتر
عمده تمرکز کمپانیها بر تامینکنندگان درجهیکشان است، درحالیکه ریسکهای واقعی از از جانب سطوح پایینترند.
طی سالیان اخیر، تعداد فزایندهای از کمپانیهای چندملیتی متعهد شدهاند که صرفاً با تامینکنندگان پایبند به استانداردهای اجتماعی و زیستمحیطی کار کنند. عموماً این کمپانیهای چندملیتی انتظار دارند که تامینکنندگان درجهیکشان از این استانداردها پیروی کنند، و از آنها میخواهند که ناظر بر رعایت استانداردها توسط تامینکنندگان خود باشند – که در شرایط ایدهآل، باید همین خواسته را از تامینکنندگان خودشان داشته باشند و این زنجیره تا انتها ادامه بیابد. هدف چیزی جز خلق آبشاری از رویکردهای پایدار نیست که در سرتاسر زنجیرهی تامین (یا به لفظی که خودمان ترجیح میدهیم، در سرتاسر شبکهی تامین) جاری گردد.
ایدهای ستودنی است، اما بهسختی تحقق مییابد. بسیاری از کمپانیهای چندملیتیِ متعهد به این اصل، با رسواییهایی از جانب تامینکنندهها مواجه شدهاند که علیرغم آگاهی از استانداردهای پایداری، از آنها تخطی کردهاند. بررسیهای تحقیرآمیز اخیر درخصوص کمپانیهای اپل، دل و اچپی مبنی بر تامین قطعات الکترونیک از کمپانیهای خارجی با شرایط کاری غیراستاندارد یا افت سهام آدیداس و نایک بهواسطهی تخلیهی مواد سمی تامینکنندههایشان در رودخانههای چین را در نظر بگیرید.
نویسنده
ورونیکا ویلنا استادیار مدیریت زنجیرهی تامین در دانشکدهی کسبوکار اسمیل در دانشگاه پن استیت است.
دنیس جیویا استاد رابرت و جودیت آئوریت کلاین در حوزهی مدیریت از دانشکدهی کسبوکار اسمیل است.
نظرات شما