ثمره زندگی

ثمره زندگی؛ مصاحبه با یان ونر

از آلیسون برد در مجله نوامبر-دسامبر2022

banner

ونر هنگام مشارکت در تاسیس رولینگ استون، تنها 21 سال داشت. طی پنج دهۀ آتی، سکان‌دار این مجله باقی مانده و نه‌تنها موجب احیای خبرنگاری در حوزۀ موسیقی شده، بلکه نحوۀ پوشش مسائل سیاسی و اجتماعی را دگرگون کرده است. او به میراث مجله در زمینۀ «کشف، ترویج و افزایش نگاه‌‌ها به استعدادهای بزرگ» و همچنین «نقش سرنوشت‌ساز در تحقق برابری مدنی» افتخار می‌کند.

«طرح خاصی برای کسب‌وکارمان نداشتیم. همه‌چیز حسی بود؛ شم غریزی من دربارۀ اینکه مجله چه مواضعی داشته باشد و چه چیزهایی را پوشش دهد.»

مجله: چرا رولینگ استون را راه‌اندازی کردید؟

ونر: طرفدار راک اند رول بودم، اما مهارت زیادی در نواختن گیتار نداشتم. به‌شدت تحت تاثیر موسیقی بودم، می‌‌خواستم چیزهای بیشتری از آن یاد بگیرم و به‌قول لاوین اسپونفول، بخشی از این «رویای آزادی‌بخش» باشم. رالف گلیسون، هم‌بنیان‌‌‌گذار مجله، در مقالۀ «همچون یک سنگ غلتان (رولینگ استون)» برای امریکن اسکولار، مبانی شکل‌گیری مجله را شرح داد: راک اند رول مهم است و پیام‌‌های سیاسی و اجتماعی بسیار قدرتمندی دارد.

معیار انتخاب شما برای موزیسین‌های روی جلد مجله چیست؟

مطابق سلیقه و علائق خودمان انتخاب می‌‌کنیم. شاید فکر کنید متد خاصی برای تحقیق و انتخاب موزیسین‌‌ها داریم. اما در واقع همه‌چیز فی‌البداهه و بدون برنامه‌‌ریزی قبلی صورت می‌‌‌گیرد.

با تعدادی از بزرگ‌ترین روزنامه‌‌نگارهای اواخر قرن بیستم -هانتر تامپسون، تام ولف و …- همکاری کرده‌اید. چه رویکردی برای تقسیم وظایف، برانگیزش و در صورت لزوم کنترل آن‌‌ها داشتید؟

بنا به تجربۀ من، همکاری با بهترین روزنامه‌‌نگارها ساده‌تر است. آن‌‌ها منظم‌اند و اهداف خود را می‌دانند. آن‌‌ها را به مسیری هدایت می‌‌کنید که ذاتاً به آن گرایش دارند. می‌دانستم چه چیزهایی شور و علاقۀ آن‌‌ها را برمی‌‌انگیزد و در چه زمینه‌‌هایی نظرات مفید دارند. تنها نقش مشوقشان را داشتم و به‌هیچ‌عنوان روش انجام کار را به آن‌‌ها دیکته نمی‌کردم. البته نظارت وجود داشت و گهگاه به آن‌ها تلنگر می‌‌زدم، اما به‌طورکلی وظیفه‌‌ام را انتقال دانش، همدلی، بردباری، شوخ‌‌طبعی و صبوری می‌‌دانستم. شاید یکی از بهترین استعدادهایم توانایی درک و همکاری با استعدادهای خلاق باشد: چه رفتارهایی دارند، چطور بیشترین بازدهی را از آن‌‌ها بگیرم و چطور مدیریتشان کنم. همین رویه دربارۀ همکاری با هنرمندان و سایر کارکنان مجله نیز صدق می‌‌کند.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.

آلیسون برد ویراستار ارشد مجله‌ی کسب‌وکار هاروارد است

نظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *