ثمره زندگی

ثمرۀ زندگی: مصاحبه با میستی کوپلند

از آلیسون برد در مجله جولای-آگوست2022

banner

کوپلند از همان اولین کلاس باله در 13 سالگی، قصد داشت رقاص حرفه‌ای شود. با توجه به اینکه اکثر رقاصان و تماشاچیان رقص باله سفیدپوست هستند، شانس چندانی نداشت. اما مصرانه ادامه داد، به تئاتر بالۀ آمریکا پیوست و در سال 2015، اولین زن سیاه‌پوست رقصندۀ اصلی تئاتر شد. او به‌خوبی نقش‌های مختلف از کلارا تا ژولیت را ایفا کرد، چند کتاب نوشت، برای افزایش تنوع در رشته‌های هنری تلاش کرد و بنیاد خیریۀ خودش را ساخت.

«اگر آمادگی، تمرکز و ثبات نداشته باشید، هیچ‌گاه کیفیت رقص و هنر شما به حد انتظارتان نمی‌رسد».



مجله: چرا تصمیم گرفتید بالرین شوید؟

کوپلند: عاشق ساختار و نظمی شدم که در سنین کودکی به من داد؛ از همین طریق پیچ‌وخم‌های زندگی خود در جایگاه رقصنده، نویسنده، فعال اجتماعی و تهیه‌کننده را پشت سر گذاشتم. بی‌تردید عاشق اجرا روی صحنه هستم، اما علاوه بر آن باله باعث شد خودم را بخشی از چیز بزرگ‌تری بدانم. همچنین برای من گریزگاهی از شرایط دوران کودکی‌ام بود. انضباط، دقت و وفاداری، چیزهایی هستند که به‌ویژه کودکان باید تجربه کنند. نه لزوماً به‌خاطر اینکه رقصندۀ حرفه‌ای شوند، بلکه بدین ترتیب به انسان بهتر و بزرگ‌تری تبدیل می‌شوند.

بعد از پیشرفت سریع در تئاتر بالۀ آمریکا، موانعی نظیر بلوغ جسمی و مصدومیت جلوی راه شما قرار گرفت. چطور از آن‌ها عبور کردید؟

خیلی از ورزشکاران یا هنرمندان جوان را اعجوبه می‌نامند، اما بعدها طبق انتظارات پیشرفت نمی‌کنند. منتورها به تداوم پیشرفتم کمک کردند. اولین مربی باله‌ام حامی من بود. همچنین معلم مدرسه‌ام مشوق من برای شرکت در کلاس باله بود. سپس چند زن سیاه‌پوست خارق‌العاده همچون فرشته وارد زندگی‌ام شدند. این یکی از ویژگی‌های ذاتی فرهنگ سیاه‌پوستان است: وقتی تعداد کمی از ما در حوزه‌های خاصی فعالیت می‌کنیم و فرصت‌های پیشرفت محدودی وجود دارد، باید پشتمان به هم‌نوعانمان گرم باشد. ویکتور راول بازیگر زنی است که قبل از من در تئاتر باله آمریکا کار می‌کرد. او با گذاشتن یادداشتی روی تابلوی اعلانات درب ورودی استیج، مرا به خانه‌اش دعوت کرد و با همدیگر حرف زدیم. او به من گفت: «خودم هم این شرایط را پشت سر گذاشته‌ام». بنابراین متوجه شدم خیلی‌ها هستند که می‌توانم با آن‌ها رابطه برقرار کنم. هرچند حدود یک دهه تنها زن سیاه‌پوست تئاتر باله بودم، اما نباید احساس تنهایی می‌کردم.

اما همچنان «تنها» بودن برای این مدت طولانی به نظرم سخت است.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.

آلیسون برد ویراستار ارشد مجله‌ی کسب‌وکار هاروارد است

نظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *