کمک به التیام تیم

رهبران باید به حزن و نگرانی کارکنانشان پی ببرند و به آن‌ها کمک کنند تا معنای آن را بیابند





چند وقت پیش شب‌هنگام در سالن سینمای لس‌آنجلس بودم که ناگهان زلزله آمد. یک شب نسبتاً طولانی با چندین پس‌لرزه بود. به‌وضوح به یادم دارم که حاضران سالن سینما، به سه دسته‌‌ تقسیم شدند: برخی ترسیدند، با سراسیمگی به این‌سو و آن‌سو می‌‌دویدند و نمی‌دانستند که چه کنند یا به کجا بروند. برخی خونسرد ماندند و به سمت خروجی‌های اضطراری رفتند، مطابق با همان توصیه‌هایی که پیش از نمایش فیلم پخش شده بودند. و برخی به‌ندرت از جایشان تکان خوردند و به دیگران التماس می‌کردند که آرامش خود را حفظ کنند و ادامه‌ی فیلم را ببینند.





از زمان آغاز پاندمی ویروس کرونا، به اتفاقات همان شب فکر می‌کنم. قطعاً تفاوت‌های زیادی میان این بحران و زلزله وجود دارد، اما همچنان یک شوک محسوب می‌شود و وقتی واکنش‌های دوستان، اعضای خانواده و کارکنان کمپانی‌های تحت مشاوره‌ام را می‌بینم، اتفاقات همان سالن سینما را به خاطر می‌آورم. برخی در تقلا بودند تا با این شرایط کنار بیایند. برخی دستورالعمل‌ها را رعایت کردند و برخی هم خونسرد ماندند و مثل گذشته به کارشان ادامه دادند.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.