آیا فقدان رقابت، گلوی اقتصاد آمریکا را فشرده است؟
اپل، آمازون، گوگل و فیس‌بوک علی‌رغم محبوبیت غیرقابل انکارشان، بیش از پیش تحت بررسی موشکافانه‌ی اقتصاددان‌ها، محققان حقوقی، سیاست‌مدارها و استراتژیست‌ها قرار می‌گیرند که این شرکت‌ها را به بهره‌برداری از اندازه و قدرتشان برای درهم‌کوبیدن رقبای بالقوه محکوم می‌کنند (نفوذ آن‌ها مدت‌هاست که توجه قانون‌گذاران اروپایی را جلب کرده است). غول‌های عرصه‌ی فناوری دارای چالش‌های منحصربه‌فردی هستند، اما همگی یک داستان گسترده و مشترک را ارائه می‌کنند: یک پدیده‌ی مشکل‌ساز که حاکی از رقابت بسیار کم در سرتاسر اقتصاد آمریکا است.
شکی نیست که اکثر صنایع متمرکزتر می‌شوند. شرکت‌های بزرگ سهم بالاتری از درآمد صنعتی را به خود اختصاص می‌دهند و از عواید بزرگ و پیشین خود نسبت به سرمایه‌گذاری‌هایشان بهره می‌گیرند. این امر لزوماً بد نیست. همان‌طور که اقتصاددانان پنج‌گانه‌ی معروف –دیوید اوتر، دیوید دورن، لارنس کاتز، کریستینا پترسون و جان فان‌رینن– اشاره می‌کنند، تمرکز و سود بالاتر می‌تواند ازجمله عواقب بی‌خطر و حتی خوشایند نوآوری‌های عرصه‌ی فناوری باشد. طبق گفته‌ی آن‌ها، هم‌اکنون در دنیایی عمل می‌کنیم که برنده بیشترین سهم را دارد و شرکت‌های سوپراستار با بهره‌وری بالاترشان می‌توانند سهم بزرگ‌تری از بازار داشته باشند؛ آمازون، اپل، فیس‌بوک و گوگل به صدر رسیده‌اند، زیرا به نوآوری تمایل دارند. بر اساس گفته‌های جیمز بسن از دانشگاه بوستون، سهم فزاینده‌ی درآمدی که شرکت‌های برتر حاضر در صنایع نامرتبط با فناوری دارند، به این خاطر بوده که فناوری اطلاعات مخصوص و مرتبط با ماموریتشان را به کار گرفته‌اند: آن‌ها به این دلیل بزرگ‌ترند که بهتر هستند.
اما اسناد زیادی هستند که با قدرت درباره‌ی حضور نیروهای مضر ادعا می‌کنند. اوتر و همکارانش می‌گویند «تمرکز می‌تواند از سوی نیروهای ضد رقابتی به وجود بیاید که به کمک آن‌ها، شرکت‌های غالب می‌توانند بیش از پیش مانع ورود و توسعه‌ی رقبای واقعی و بالقوه شوند». همچنین تحقیقات نشان می‌دهند که شرکت‌های حاکم در گستره‌ای از صنایع – خطوط هوایی، نوشیدنی، داروسازی، بیمارستان‌ها – نوعی قدرت را در بازار ایجاد می‌کنند که مانع ظهور و رشد رقبا می‌گردند. برنده‌ها پیروزی بزرگ‌تری کسب می‌کنند، درحالی‌که تعدادی از استارتاپ‌های جدید رو به زوال هستند. با افول فشار رقابتی، رشد بهره‌وری آرام می‌شود و شکاف میان برنده‌ها و بازنده‌ها عریض‌تر می‌گردد.
«بزرگی» مشکل زیرساختی ما نیست. بلکه اندازه، تمرکز و از همه مهم‌تر مقرراتی که به نفع حاکمان کنونی هستند، به‌صورت توأمان بر رقابت سالم تاثیر می‌گذارند و رشد اقتصادی را به جلو می‌رانند. در این مقاله، اثرات مشکل‌ساز تثبیت صنعتی بر رقابت مورد بررسی قرار گرفته است. سپس نگاهی به نقش قوانین ضد انحصار در شکل‌دهی محیط اقتصادی امروز و مکاشفه‌ی استراتژی‌ها به‌منظور بهبود جریان نوآوری، ارتقای پویایی در کسب‌وکارها و بازار کار و در نهایت تحویل استانداردهای بالای زندگی برای همگان انداختم.
خلاصه مقاله
مسئله: جای تردید نیست که اکثر صنایع آمریکایی متمرکزتر شده‌اند. اقتصاددان‌ها در تلاش هستند تا ببینند که آیا این موضوع لزوماً عواقب ناگواری را برای رقابت به همراه دارد یا خیر.
سند: پاسخ کوتاه: پیچیده است. سوپراستارهای خلاق نظیر گوگل، با بهره‌برداری از اثرات شبکه‌ای و نه از طریق رفتار غارتگرانه، توانسته‌اند بازارهایی برنده‌محور را بسازند. اما تحقیقات انجام‌گرفته روی اقتصادهای وسیع‌تر (شامل بخش فناوری)، نشانه‌های کلاسیکی از تمرکز ناسالم را نشان می‌دهند: افزایش سود، سرمایه‌گذاری ضعیف و پویایی اندک در کسب‌وکار.
توصیه‌ها: رویکرد دولت برای تخطی‌های ضد انحصار منقضی شده و نیازمند بازنگری است. و قانون‌گذارها باید توجه بیشتری را به پشتیبانی از سرزندگی اقتصادی و حال خوب مشتری داشته باشند – و به لابی‌های صنعتی کمتر توجه نمایند.
شکی نیست که اکثر صنایع متمرکزتر می‌شوند. شرکت‌های بزرگ سهم بالاتری از درآمد صنعتی را به خود اختصاص می‌دهند و از عواید بزرگ و پیشین خود نسبت به سرمایه‌گذاری‌هایشان بهره می‌گیرند. این امر لزوماً بد نیست. همان‌طور که اقتصاددانان پنج‌گانه‌ی معروف –دیوید اوتر، دیوید دورن، لارنس کاتز، کریستینا پترسون و جان فان‌رینن– اشاره می‌کنند، تمرکز و سود بالاتر می‌تواند ازجمله عواقب بی‌خطر و حتی خوشایند نوآوری‌های عرصه‌ی فناوری باشد. طبق گفته‌ی آن‌ها، هم‌اکنون در دنیایی عمل می‌کنیم که برنده بیشترین سهم را دارد و شرکت‌های سوپراستار با بهره‌وری بالاترشان می‌توانند سهم بزرگ‌تری از بازار داشته باشند؛ آمازون، اپل، فیس‌بوک و گوگل به صدر رسیده‌اند، زیرا به نوآوری تمایل دارند. بر اساس گفته‌های جیمز بسن از دانشگاه بوستون، سهم فزاینده‌ی درآمدی که شرکت‌های برتر حاضر در صنایع نامرتبط با فناوری دارند، به این خاطر بوده که فناوری اطلاعات مخصوص و مرتبط با ماموریتشان را به کار گرفته‌اند: آن‌ها به این دلیل بزرگ‌ترند که بهتر هستند.
اما اسناد زیادی هستند که با قدرت درباره‌ی حضور نیروهای مضر ادعا می‌کنند. اوتر و همکارانش می‌گویند «تمرکز می‌تواند از سوی نیروهای ضد رقابتی به وجود بیاید که به کمک آن‌ها، شرکت‌های غالب می‌توانند بیش از پیش مانع ورود و توسعه‌ی رقبای واقعی و بالقوه شوند». همچنین تحقیقات نشان می‌دهند که شرکت‌های حاکم در گستره‌ای از صنایع – خطوط هوایی، نوشیدنی، داروسازی، بیمارستان‌ها – نوعی قدرت را در بازار ایجاد می‌کنند که مانع ظهور و رشد رقبا می‌گردند. برنده‌ها پیروزی بزرگ‌تری کسب می‌کنند، درحالی‌که تعدادی از استارتاپ‌های جدید رو به زوال هستند. با افول فشار رقابتی، رشد بهره‌وری آرام می‌شود و شکاف میان برنده‌ها و بازنده‌ها عریض‌تر می‌گردد.
«بزرگی» مشکل زیرساختی ما نیست. بلکه اندازه، تمرکز و از همه مهم‌تر مقرراتی که به نفع حاکمان کنونی هستند، به‌صورت توأمان بر رقابت سالم تاثیر می‌گذارند و رشد اقتصادی را به جلو می‌رانند. در این مقاله، اثرات مشکل‌ساز تثبیت صنعتی بر رقابت مورد بررسی قرار گرفته است. سپس نگاهی به نقش قوانین ضد انحصار در شکل‌دهی محیط اقتصادی امروز و مکاشفه‌ی استراتژی‌ها به‌منظور بهبود جریان نوآوری، ارتقای پویایی در کسب‌وکارها و بازار کار و در نهایت تحویل استانداردهای بالای زندگی برای همگان انداختم.
خلاصه مقاله
مسئله: جای تردید نیست که اکثر صنایع آمریکایی متمرکزتر شده‌اند. اقتصاددان‌ها در تلاش هستند تا ببینند که آیا این موضوع لزوماً عواقب ناگواری را برای رقابت به همراه دارد یا خیر.
سند: پاسخ کوتاه: پیچیده است. سوپراستارهای خلاق نظیر گوگل، با بهره‌برداری از اثرات شبکه‌ای و نه از طریق رفتار غارتگرانه، توانسته‌اند بازارهایی برنده‌محور را بسازند. اما تحقیقات انجام‌گرفته روی اقتصادهای وسیع‌تر (شامل بخش فناوری)، نشانه‌های کلاسیکی از تمرکز ناسالم را نشان می‌دهند: افزایش سود، سرمایه‌گذاری ضعیف و پویایی اندک در کسب‌وکار.
توصیه‌ها: رویکرد دولت برای تخطی‌های ضد انحصار منقضی شده و نیازمند بازنگری است. و قانون‌گذارها باید توجه بیشتری را به پشتیبانی از سرزندگی اقتصادی و حال خوب مشتری داشته باشند – و به لابی‌های صنعتی کمتر توجه نمایند.
نویسنده
دیوید وسل همکار ارشد مطالعات اقتصادی در انستیتوی بروکینگز و مدیر «مرکز هاچینز در سیاست مالی و مالیاتی» است.
نظرات شما