تدوین استراتژی در شرایط عدم قطعیت
در تدوین استراتژی، شرکت‌ها اغلب در تلاش‌اند با نوسانات مقابله کنند. مدیران با استفاده از مدل سنتی برنامه‌ریزی استراتژیک سعی می‌کنند نحوۀ تکامل بازارها و واکنش رقبا را پیش‌بینی کنند و سپس برنامه‌ای چندساله برای موفقیت در آینده تعریف می‌کنند. بعد، از سازمان می‌خواهند آن برنامه را اجرا کند. عملکرد آن‌ها به طور منظم کنترل می‌شود تا ظاهراً همۀ افراد را در یک مسیر نگه دارند.
خلاصه ایده
مشکل
تعداد کمی از شرکت‌ها برای توسعۀ استراتژی در شرایط غیرقطعی، از بستۀ ابزار استراتژیک -طراحی سناریو، شبیه‌سازی مونت کارلو و تجزیه‌وتحلیل اختیار‌ات واقعی- استفاده می‌کنند. اکثر آن‌ها برای تدوین استراتژی فقط از تکنیک‌های قراردادی استفاده می‌کنند که به زیان مشتریان، سهامداران و سایر ذی‌نفعان است.
چرا این اتفاق می‌افتد
مدیران گلایه می‌کنند که این ابزارها به داده‌هایی نیاز دارند که جمع‌آوری آن ممکن نیست و تجزیه‌وتحلیل منظم آن هم بسیار پرهزینه است. علاوه بر این، توضیح نتیجۀ حاصله برای رهبران ارشد و هیئت‌مدیرۀ شرکت پیچیده است.
چگونه می‌توان این مشکل را برطرف کرد
پیشتازان حوزۀ کسب‌وکار بایستی به تدوین استراتژی به چشم فرایند مستمری نگاه کنند که یک طرح پویا خلق می‌کند. این امر مستلزم رویکرد و طرز فکر جدیدی برای تصمیم‌گیری به همراه مدل جدیدی است که در اینجا برای توسعۀ استراتژی و نظارت بر عملکرد ارائه شده است.
نویسنده
مایکل مانکیس یکی از رهبران شرکت بین در اقدامات استراتژی و سازمان است. او یکی از نویسندگان مقاله «زمان، استعداد، انرژی: بر کشش سازمانی غلبه کنید و نیروی تولیدی تیم خود را رها کنید» است. (مجلۀ کسب‌وکار هاروارد 2017).
مارک گاتفردسون از رهبران حوزۀ بهبود عملکرد و اقدامات استراتژی است. او یکی از نویسندگان مقالۀ ضرورت پیشرفت: چگونه بهترین مدیران به نتایج چشمگیر می‌رسند. (مجلۀ هارپر بیزنس 2008) است.
نظرات شما