مدیریت تیم ها و افراد

چطور موفق شدیم

از آندره‌آ ایلی در مجله سپتامبر-اکتبر2022

banner

اظهارات مدیر کمپانی قهوۀ ایلی دربارۀ ساخت اکوسیستم‌های کشاورزی بی‌عیب‌ونقص

هیچ وقت گریۀ پدرم را فراموش نمی‌کنم. برای ملاقات با اقتصاددان مشهور، برایان آرتور، به دانشگاه استنفورد رفته بودیم. می‌خواستیم دربارۀ نظریۀ او در زمینۀ افزایش سود حرف بزنیم. انتظار نداشتم گفت‌وگوی ما احساسی بشود. اما وقتی پدرم ارنستو، از کسب‌وکار خانوادگی ما، ایلی‌کافه، صنعت قهوه و تمایلش برای برگرداندن بخش زیادی از سود به کشاورزهای کشورهای درحال‌توسعه گفت، بغضش منفجر شد و به گریه افتاد. او از ناراحتی خود بابت اختلاف طبقاتی اساسی میان مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان قهوه گفت. سپس هدفش را تغییر این اوضاع نامید.

در آن دوران (دهۀ 90 میلادی)، اغلب دانه‌های قهوه جزء کالاهای معمولی قرار می‌گرفتند: ارزان و اغلب مخلوط بودند، کیفیتشان خیلی فرقی با هم نمی‌کرد و به‌صورت مبادله‌ای فروخته می‌شوند. تامین‌کنندگان درآمد بالایی نداشتند، نه‌فقط به‌خاطر قرار گرفتن در انتهای زنجیرۀ تامین بلکه حاشیۀ سود آن‌ها نیز بسیار اندک بود. مرحوم پدربزرگم، فرانچسکو، در سال 1933 ایلی را با اهداف جاه‌طلبانه‌تری بنیان گذاشت. می‌خواست شرکتی بسازد که علاوه بر محصولات، به‌خاطر کمک‌هایش به جامعه نیز ستوده شود. بعدها پدرم جایگزین او در مسئولیت مدیرعامل و رئیس هیئت‌مدیره شد و خودم هم از سال 1994 مدیرعاملی شرکت را بر عهده گرفتم. اما هر دو همین سنت را ادامه دادیم. تا همانجا نیز سیستم‌های کنترل کیفیت بهتری ساخته و ازجمله شرکت‌های پیشگام در زمینۀ معاملۀ مستقیم با پرورش‌دهندگان قهوه بودیم. اکنون خواهان بهبود این مدل نوین، تشویق کشاورزان برای کاشت دانه‌های خوش‌طعم‌تر و در نهایت کسب سود بیشتر برای تقسیم میان سهامداران و سرمایه‌گذاری مجدد آن روی بهبود و رشد مضاعف کسب‌وکار بودیم: چرخه‌ای مطلوب که مدام سودآوری سازمان را افزایش می‌داد. به همین دلیل به دفتر آرتور رفتیم.

طی دو دهۀ گذشته با کمک ماسیمیلیانو پولیانی، جانشینم در سال‌های 2016 تا 2021 و کریستینا سوکیا، مسئول سازمان از سال 2022، اهداف خود را اجرا می‌کنیم. ایلی سالانه 500 میلیون یورو درآمد دارد؛ سود قبل از بهره، مالیات و استهلاک آن به 60 میلیون یورو می‌رسد و نرخ رشد مرکب سالانۀ آن 10 درصد است. میانگین بهای پرداختی ما به پرورش‌دهندگان قهوه، 30 درصد بالاتر از قیمت بازار است و همواره ما را یکی از شرکت‌های حامی جامعه می‌دانند. مهم‌تر اینکه طی هفت سال گذشته، مشوق سایر بخش‌های صنعت برای اجرای همین اصول و همبستگی برای مقابله با تهدیدهای اقلیمی بوده‌ایم.

تاریخچۀ تعالی اخلاقی


خانواده‌ام والدوسی است و یکی از قدیس‌های ما، آگوستین، کمال را به دو بخش تقسیم می‌‌کند: آنچه کسب می‌‏کنید و روش شما برای دستیابی به آن‌ها. پدربزرگم مهاجر مجارستانی در ایتالیا بود و کل فامیل او را «متشخص و نابغه» می‌نامیدند. او حرف آگوستین را آویزۀ گوش خود کرد. ایلی را نهادی اجتماعی می‌دانست که علاوه بر عرضۀ بهترین قهوۀ ممکن، به تمام ذی‌نفعانش اهمیت می‌دهد و همواره به شفافیت، پایداری و رشد شخصی و سازمانی پایبند است. او نه‌تنها کارآفرین، تاجر، تامین‌کننده‌ و فروشندۀ قهوۀ برزیل و آفریقا بود، بلکه همواره ابتکار به خرج می‌داد. او علاوه بر شیوۀ بسته‌بندی – به‌کارگیری فناوری فشرده‌سازی برای بهبود طعم قهوه حین جابجایی و ذخیره‌سازی – نحوۀ آماده‌سازی آن را نیز متحول کرد: با به‌کارگیری دستگاه ایلتا که آن را الهام‌بخش اسپرسوسازهای مدرن می‌نامند. خیلی زود هتل‌‌ها، رستوران‌ها و کافه‌های ایتالیا از ایلی استقبال کردند و در دهۀ 40، صادرات شرکت به نقاط مختلف اروپا آغاز شد.

پدرم دوست داشت راه فرانچسکو را دنبال کند و به کسب‌وکار خانوادگی بپیوندد، اما پدربزرگ اصرار داشت ابتدا شیمی بخواند و اطلاعات بیشتری دربارۀ بهبود طعم قهوه کسب کند. وقتی ارنستو پس از دریافت مدرک دکتری به ایلی پیوست، اولین آزمایشگاه تحقیق‌وتوسعۀ شرکت را بنا نهاد. او بعدها به برزیل و سایر کشورها سفر کرد تا با پرورش‌دهندگان محلی دیدار کند و به آن‌ها توضیح دهد چطور به‌جای کمیت روی کیفیت تمرکز کنند، کشاورزی پایدارتر و البته درآمد بیشتری داشته باشند. او هم مبتکر بود، کمااینکه در دهۀ 50 آغازگر فروش مستقیم به مصرف‌کنندگان شد؛ با ریختن قهوۀ آسیاب‌شده داخل قوطی‌های کوچک‌تر، آن را برای مصارف خانگی فروخت. اولین کپسول‌های قهوۀ تک‌نفرۀ ما در سال 1974 زیر نظر او تولید شد. در سال 1980 ایلی را به آمریکا برد و اسپرسوی ایتالیایی را به آن‌ها معرفی کرد. همچنین در سال 1988 حق اختراع فناوری فوتوکروماتیک را ثبت کرد. این فناوری با به‌کارگیری دستگاه سورتینگ دیجیتال، دانه‌‌های معیوب قهوه را شناسایی می‌کرد؛ با این روش، تنها بهترین دانه‌ها را برمی‌داشتیم و بقیه را کنار می‌گذاشتیم.

تکرار موفقیت‌های این افراد خیلی سخت بود، اما تلاشم را کردم. پایان‌نامه‌ام در رشتۀ شیمی «کیفیت اسپرسو: علم قهوه» نام داشت. در سال 1990 وقتی 26 سال داشتم، در آزمایشگاه کنترل کیفیت ایلی مشغول به کار شدم. با اصلاح ساختار این آزمایشگاه، تمرکز آن را به‌سوی مدیریت جامع کیفیت بردم. در همین راستا درس‌های برگرفته از سفرهای شخصی‌ام به ژاپن به‌ویژه کارخانۀ تویوتا را به کار گرفتم.

[caption id="attachment_20335" align="aligncenter" width="700"] چپ به راست: خط تولید ایلی؛ بررسی کیفیت قهوه با دست؛ نمایشگاه فنجان‌های ایل[/caption]

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.

نظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *