حقایق دربارۀ دفاتر کار باز
دلایل ناتوانی این دفاتر در زمینه‌ی خلق تعاملات مطلوب
هیچگاه شرایط تعامل میان همکاران تا این حد ساده نبوده است یا حداقل این‌طور به نظر می‌رسد. فضاهای باز، انعطاف‌پذیر و فعالیت‌محور، جایگزین اتاقک‌های پیشین می‌شوند و همکاران می‌توانند بیش‌ازپیش همدیگر را ببینند. ارسال پیام جای تماس تلفنی را می‌گیرد و همین امر موجب افزایش دسترس‌پذیری افراد شده است. رسانه‌های اجتماعی سازمان‌ها نظیر اسلک و مایکروسافت تیمز، جایگزین مکالمات متداول در کنار دستگاه آب‌سردکن می‌شوند و ارتباط میان افراد را افزایش می‌دهند. نرم‌افزارهای برگزاری جلسات مجازی نظیر زوم، گوتومیتینگ و وبکس هم جایگزین جلسات رودررو می‌شوند و افراد بیش‌ازپیش در دسترس هستند. هیچگاه طراحی محیط کار برای تعامل میان دو یا چند نفر – یا همکاری که از واژه‌ی لاتین «کولابورِیت» به معنای کار با یکدیگر گرفته شده – به این سادگی نبوده است.
اما حتی با عنایت به گسترش ساختارهای فیزیکی و فناوری برای همکاری جامع، کماکان رفتارهایی مشاهده می‌شوند که مغایر با خواسته‌های مدیران کسبوکار و توقعات طراحان هستند. طی پروژههای تحقیقاتی یا مشاوره‌های خود، تعدادی از محیط‌های کار را تحت نظر گرفتیم و مشاهده کردیم که ساختارهای فوق نه‌تنها موجب افزایش تعامل نمی‌شوند، بلکه تعداد – یا میزان هدفمندی – آن‌ها را کاهش می‌دهند.
خلاصه ایده
نویسنده
ایتن برنشتاین استادیار ادوارد و. کانرد در حوزه‌ی مدیریت کسبوکار از واحد رفتار سازمانی دانشکده‌ی کسبوکار هاروارد و یکی از نویسنده‌های «تاثیر فضای کار «باز» بر همکاری انسانی» (رویال سوسایتی، ژوئیه‌ی 2018) است.
بن ویبر محقق مهمان آزمایشگاه رسانه‌ی ام‌آی‌تی است. او هم‌بنیان‌گذار و مدیر هیومنایز است، یک شرکت تحلیل سازمان که به کمپانی‌ها کمک می‌کند تا نحوه و محل پیشبرد امور سازمان را بشناسند. او همچنین کتاب «تحلیل افراد: چطور فناوری حسگری اجتماعی، کسب‌وکارها را متحول خواهد کرد و پیشگویی‌‌های آن از آینده‌ی کسبوکار» (اف‌تی پرس، 2013) را نوشته است.
نظرات شما