رونق دراقتصاد کاره‌ای
چگونه مستقل‌ها به مدیریت ابهام می‌پردازند
آیا تاکنون روی طناب بندبازی بوده‌اید؟ وقتی از مارتا (یک مشاور مستقل) خواستیم که کار خود طی 5 سال گذشته را پس از ترک آن شرکت مشاوره‌ی جهانی توصیف کند، این پاسخ را داد. او اخیراً هنر را هم امتحان کرد و آن را به‌عنوان یک استعاره‌ی خوب برای زندگی‌اش می‌بیند: خلائی که بین مسئولیت‌هایش احساس می‌کند؛ هیجانی که پذیرش مسئولیت بعدی به همراه دارد، دیسیپلین، تمرکز و ظرافتی که برای تسلط بر حرفه به آن نیاز دارد. او توضیح می‌دهد که هنرمندان بندباز ریسک‌های بزرگی می‌کنند، اما یک سیستم ایمنی –ازجمله تورها، تجهیزات و هنرمندان همراه– از آن‌ها پشتیبانی می‌کند: «به نظر می‌رسد خودشان تنها باشند، اما این‌گونه نیست».
مارتا (که نام او همانند سایر افراد در این مقاله تغییر کرده است) بخشی از سیستم پرورش نیروی کار است که تحت عنوان اقتصاد کاره‌ای شناخته می‌شود. تقریباً 150 میلیون نیروی کار در آمریکای شمالی و غرب اروپا چارچوب‌های نسبتاً باثبات زندگی سازمانی را رها کرده –گاهی اوقات با اراده و گاهی با اجبار– تا به‌عنوان پیمانکار مستقل کار کنند. مقداری از این رشد در قالب ظهور پلتفرم‌های وظیفه‌محور و شرکت‌های خدمات منعکس شده، اما گزارش اخیر مک‌کینزی نشان می‌دهد که صنایع دانشبر و مشاغل خلاقانه در میان بزرگ‌ترین و سریع‌الرشدترین بخش‌های اقتصاد مستقل جای می‌گیرند.
برای اینکه متوجه شوید موفقیت در یک کار مستقل به چه ویژگی‌هایی نیاز دارد، اخیراً مطالعه‌ای عمیق روی 65 نیروی کار مستقل را به پایان رساندیم. احساسات بسیار مشابهی را در میان نسل‌ها و مشاغل مختلف پیدا کردیم: تمام آن‌هایی که مطالعه کردیم، بدون پوشش و پشتیبانی کارفرما، دارای استرس‌های شخصی، اجتماعی و اقتصادی خودشان بودند – اما ادعا داشتند که استقلالشان یک انتخاب بوده و عواید حاصل از آن را رها نمی‌کنند. اگرچه درباره‌ی برنامه‌ها و مسائل مالی غیرقابل پیش‌بینی نگران بودند، اما احساس شجاعت بیشتری داشتند و زندگی غنی‌تری را نسبت به همتایان خود در شرکت‌ها پیش می‌بردند.
متوجه شدیم که:
نویسنده
جیان‌پیه‌رو پتریگلیری استادیار رفتار سازمانی در اینسید است. او که دوره‌های آموزش پزشکی و روان‌درمانی را گذارنده است، مدیریت «طرح تسریع مدیریت» اینسید را برعهده دارد.
نظرات شما