نوعی انفصال اساسی میان غنای دادههای دیجیتال موجود برای ما و دنیای فیزیکی که از دادهها در آن بهره میگیریم وجود دارد. درحالیکه واقعیت سهبعدی است، دادههای غنی که از آنها برای تصمیمگیری و عمل بهره میگیریم، گرفتار صفحات یا صفحهنمایشهای دوبعدی شدهاند. این جدایش میان دنیاهای واقعی و دیجیتال، قابلیت ما را برای بهرهبرداری از این سیل اطلاعات و بینشهایی که بهواسطهی میلیاردها محصول هوشمند و متصل در سرتاسر جهان تولید میشوند محدود میکنند.
واقعیت افزوده یا همان مجموعه فناوریهایی که دنیای دیجیتال و تصاویر دنیای واقعی را روی یکدیگر میگذارند، وعده داده که این خلأ را پر کند و توانمندیهای منحصربهفرد و بلااستفادهی بشر را آزاد کند. اگرچه واقعیت افزوده هنوز در دوران طفولیت خود قرار دارد، اما برای ورود به جریان اصلی و محبوبیت آماده شده است؛ بر اساس یک برآورد، تا سال 2020 میزان هزینهها روی فناوری واقعیت افزوده به 60 میلیارد دلار خواهد رسید. واقعیت افزوده به کمپانیهای حاضر در تمامی صنایع و انواع مختلف سازمانها (از دانشگاهها گرفته تا شرکتهای اجتماعی) تاثیر خواهد گذاشت. در ماهها و سالیان آتی، نحوهی یادگیری، تصمیمگیری و تعامل ما با دنیای فیزیکی را متحول خواهد کرد. همچنین نحوهی خدمترسانی شرکتها به مشتریان، آموزش کارکنان، طراحی و خلق محصولات، مدیریت زنجیرهی ارزشها و در نهایت نحوهی رقابت این شرکتها را متحول خواهد کرد.

نظرات شما