چه میشود اگر با خودمان مثل یک دوست در موقعیتی مشابه رفتار کنیم؟ در بیشتر موارد با دوستمان مهربان هستیم و او را درک و تشویق میکنیم. نشان دادن این نوع واکنش نسبت به خودمان، خودشفقتی (Self Compassion) نامیده میشود و در این چند سال، کانون تحقیقات زیادی بوده است. روانشناسان متوجه شدهاند که خودشفقتی ابزار مفیدی برای ارتقای عملکرد در بسیاری از بسترها ازجمله سلامت در دوران پیری و ورزشکاری است. من و سایر محققین، تمرکز خودمان را روی نحوهی تاثیرگذاری خودشفقتی بر رشد حرفهای افراد گذاشتهایم.
غیردانشگاهیها بیشتر از اینکه با خودشفقتی آشنا باشند، مفهوم عزتنفس را میشناسند. اگرچه افرادی که خودشفقتی دارند، عزتنفس بیشتری هم دارند، اما این دو مفهوم با یکدیگر متفاوتاند. عزتنفس شامل سنجش خود در مقایسه با دیگران است. اما خودشفقتی مترادف قضاوت خود یا دیگران نیست. در عوض، حس ارزش درونی ایجاد میکند، زیرا افراد را به سمت مراقبت کامل از خود و بازیابی خویش پس از یک مانع سوق میدهد.
افرادی که خودشفقتی دارند، سه رفتار از خود نشان میدهند:

خودشفقتی افراد را تشویق میکند که طرز فکر رشد داشته باشند.
کریستین نف، استاد دانشگاه تگزاس، پرسشنامهای را طراحی کرده که سه مولفهی خودشفقتی را ارزیابی میکند. محققان و شاغلان این عرصه از همین پرسشنامه استفاده کردهاند تا رفتارها و خصیصههای شخصی مرتبط با خودشفقتی را مشخص کنند و نشان دادند که هر کس نمرهی بالاتری در این خصایص کسب کند، انگیزهی بیشتری برای رشد و پیشرفت شخصی خواهد داشت و معمولا حس قدرتمندتری دربارهی اعتبار خودش دارد. این حس که خودش را میشناسد. هر دوی این رفتارها از محرکهای اصلی در یک حرفهی موفق هستند. خبر خوب اینجاست که هر دو را میتوانید از طریق خودشفقتی ارتقا دهید.
خلاصه ایده
مسئله: وقتی به مانعی برمیخوریم، در برابر آن یا جنبهی دفاعی میگیریم و دیگران را سرزنش میکنیم یا عملکرد خودمان را زیر سؤال میبریم. هیچکدام از این دو واکنش مناسب نیست.
بینش: تحقیقات نشان میدهد که واکنش ما باید با خودشفقتی همراه باشد. بهجای قضاوت، با خودتان مهربان باشید، بدانید که همه اشتباه میکنند و از درجا زدن روی مانع بپرهیزید.
عواید: خودشفقتی به ما کمک میکند تا با باور عمیق به ممکن بودن پیشرفت و تقویت اشتیاقمان به عملکرد بهتر، بذر رشد را بکاریم. همچنین به ما کمک میکند تا به شخصیت اصلیمان متصل شویم.

نظرات شما