نوآوریهای حاصل از اقتصادهای توسعهنیافته، در حال راهاندازی صنایع کاملاً جدیدی هستند. سرمایهگذاری در آنها، کلید ثروتآفرینی و پرورش توسعههای ماندگار و جامع است.
وقتی یک فیلم راهی به پرده نمییابد و مستقیماً بر روی ویدئو عرضه میشود، معمولاً نشانهی خوبی نیست: احتمالاً نقدهای اولیه منفی بودهاند یا در کیفیت آن شبهه وجود دارد یا حامیان فیلم مطمئن نیستند که این اثر قادر به جذب مخاطبان باشد. پیشتر عرضهی مستقیم بر روی ویدئو، یک راهکار برای حفظ وجههی فیلم و پیشروی آن بود. اما در سال 1992 و هنگامی که کنت ننبیو، یک فروشندهی لوازم الکترونیکی، فیلم نیجریهایِ «زندگی در بردگی» را برای عرضهی مستقیم ویدئویی ساخت، نتیجهی کار خیلی خوب بود.
ننبیو محمولهای از نوارهای ویاچاس را دریافت کرد تا آنها را در فروشگاه خود بفروشد، اما بهسرعت متوجه شد که نیجریهایها علاقهی چندانی به این نوارها ندارند. در ادامه تصمیم گرفت که فیلمهای ساخت خودش را روی آنها ضبط کند. او یک فیلمنامه نوشت، تهیهکننده و کارگردان پیدا کرد و بازیگران مرد و زن را به استخدام خود درآورد. نتیجهی حاصله، یک تریلر دوقسمتی دربارهی یک مرد غمگین و بیکار بود که از جادو برای احیای بخت خود استفاده میکرد؛ در آن دوران، کشور نیجریه فاقد سالن سینمای سالم و عملیاتی بود و ننبیو هم فیلمش را روی همان ویاچاسها منتشر کرد. صدها هزار نسخه از این فیلم که با بودجهی 12 هزار دلاری ساخته شد، در سرتاسر قارهی آفریقا به فروش رفت و فرایند تعالی «نالیوود» – صنعت سینمای نیجریه که در آن زمان نوپا بود – را استارت زد.

نظرات شما