اخراج‌هایی که کمپانی‌تان را متلاشی نمی‌کنند

banner

رویکردهای بهتر برای نقل‌وانتقال نیروی کار


دو عامل بسیار مهم هستند که در حال تحول ماهیت اجرای کارند: اتوماسیون و رقابت‌های جهانی که شدیدتر از همیشه شده است. بسیاری از سازمان‌ها برای ماندن در رقابت، باید درباره‌ی استراتژی‌های نیروی کارشان بازنگری کرده و تغییراتی ایجاد کنند که اخلال‌گر و دردناک هستند. آن‌ها معمولاً سراغ اخراج‌های روتین و تغییرات دوره‌ای می‌روند، اما هر دوی این موارد در طولانی‌مدت به سودرسانی کمپانی و تعامل نیروی کار آسیب می‌رسانند. اما برخی کمپانی‌ها متوجه شده‌اند که به رویکرد جدیدی احتیاج دارند.




خلاصه مقاله «اخراج‌هایی که کمپانی‌تان را متلاشی نمی‌کنند»


موقعیت: اتوماسیون و رقابت شدید، بسیاری از کمپانی‌ها را وادار کرده که سراغ دوره‌های اخراج متوالی بروند.

مسئله: در اغلب موارد اخراج‌هایی که به‌منظور کسب عواید کوتاه‌مدت هستند، به تعامل نیروی کار آسیب می‌زنند و در واقع سودرسانی را کاهش می‌دهند.

رویکرد بهتر: برخی کمپانی‌ها استراتژی‌های تغییر نیروی کار را توسعه داده‌اند که به شکلی بسیار ناچیز از تعدیل نیرو بهره می‌گیرد و در صورت وقوع این اتفاق نیز پروسه بسیار منصفانه به نظر می‌رسد و کمپانی و جناحین متاثر به‌سوی موفقیت پیش می‌روند.




قضیه‌ی نوکیا را در نظر بگیرید. در ابتدای سال 2008، مدیران این شرکت ارتباط از راه دور فنلاندی، افزایش سالانه 67 درصدی در عواید را جشن می‌گرفتند. بااین‌حال ظهور رقبای آسیایی خوش‌قیمت باعث شد طی چند سال قیمت‌های نوکیا به میزان 35 درصد کاهش بیابد. در این میان هزینه‌ی نیروی کار در کارخانه‌ی بوخوم نوکیا، به میزان 20 درصد افزایش یافت. مدیریت، یک گزینه‌ی واضح پیش رو داشت: بوخوم باید تعطیل می‌شد. یوها آکراس، معاون ارشد منابع انسانی نوکیا در آن دوران، به آنجا رفت تا درباره‌ی اخراج 2300 نیروی کار کارخانه صحبت کند. وقتی که آن‌ها را خطاب قرار داد، جمعیت متلاطم و متلاطم‌تر شدند. او به خاطر می‌آورد که «شرایط بسیار متشنجی بود بود.»

این خشم گسترش پیدا کرد. یک هفته بعد 15 هزار نفر در بوخوم اعتراض کردند. مقامات دولت آلمان بررسی انجام دادند و درخواست کردند که نوکیا سوبسیدهای دریافتی برای کارخانه را بازپس دهد. اتحادیه‌ها درخواست بایکوت محصولات نوکیا را داشتند. اخبار با تصاویر کارکنان گریان و معترضانی که گوشی‌های نوکیا را خرد می‌کردند پر شده بود. نهایتاً همین تعطیلی 200 میلیون یورو خرج روی دست نوکیا گذاشت – بیش از 80 هزار یورو برای اخراج هر کارگر – تازه اثرات بایکوت و وجهه‌ی رسانه‌ای بد به‌حساب آورده نشد. سهم شرکت در بازار آلمان سقوط کرد؛ مدیران کمپانی برآورد می‌کنند که نوکیا از 2008 تا 2010، 700 میلیون یورو فروش و 100 میلیون یورو سود خود را از دست داد.

در 2011، وقتی کسب‌‎وکار موبایل نوکیا کاملاً شکست خورد، رهبران ارشد آن تصمیم گرفتند که باید مجدداً تغییر ساختار دهند. این پروسه شامل اخراج 18 هزار نیروی کار طی 2 سال و در 13 کشور مختلف می‌شد. مدیران نوکیا که به‌واسطه‌ی تجربه‌ی خود در آلمان نقره‌داغ شده بودند، مصمم بودند راهکار بهتری بیابند. این بار نوکیا برنامه‌ای را اجرا کرد تا مطمئن شود که کارکنان پروسه را عادلانه قلمداد می‌کنند و آن‌هایی که اخراج شدند نیز برخورد بدی نداشته باشند.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.

نویسنده

ساندرا سوچر همکار دانشکده‌ی جوزف رایس سوم و استاد رویکرد مدیریت در دانشکده‌ی کسب‌وکار هاروارد است.

شالین گوپتا همکار تحقیق در دانشکده‌ی کسب‌وکار هاروارد است.

ذخیره و اشتراک گذاری

نظرات شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *