مطالعهی عملکرد در گذر زمان
مدیران حاضر در فهرست بهترینهای مجلهی کسبوکار هاروارد در سال 2019، سالهای زیادی مسئولیت مدیرعاملی را برعهده داشتهاند: متوسط حضور افتخارآفرین این مدیرعاملها به 15 سال میرسد و بیش از دو برابر بالاتر از متوسط سابقهی مدیرعاملهای 500 شرکت برتر S&P در سال 2017 است. تکتک این افراد، ارزشهای چشمگیری در دوران حرفهای خود خلق کردهاند؛ اما همانند اکثر مدیرعاملهای دیگر، فراز و نشیبهایی تجربه کردهاند. این امر موجب درماندگی هیئتمدیرهها میشود: چطور به مدیرعامل بگویند که در فلان جای کارشان مشکل دارد و چه واکنشی نشان دهند؟ آمار خیرهکنندهی این مدیرعاملها در طول دوران حرفهایشان نیز ممکن است مشکلساز شود: چطور هیئتمدیره زمان مناسب کنارهگیری یک مدیرعامل موفق را تشخیص دهد؟
دادههای بسیار اندکی دربارهی عملکرد مدیرعاملها در گذر زمان وجود دارد؛ مدیرعاملها، مدیران و سرمایهگذاران هم این خلأ اطلاعات را با روایتها، فرضیات و حدسیات خودشان پر میکنند. مثلاً وقتی از مدیرعاملها دربارهی مدتزمان ایدئال حضورشان در رأس سازمان پرسیدیم، بسیاری از آنها به متوسط 7 سال اشاره کردند. وقتی از مدیران پرسیدیم، گفتند که مدیرعاملها باید پس از 9.5 سال مسئولیتشان را ترک کنند – مقطعی که به اعتقاد خیلی از افراد، عملکردها به ثبات میرسند و دیگر رشدی نخواهند داشت. این انتظارات از کجا میآیند؟ هیچکس یک پاسخ متقاعدکننده یا مستدل ندارد. آنها صرفاً یک پنداشت همگانی هستند.
بهمنظور درک بهتر دورهی ارزشآفرینی یک رهبر، برنامهای را آغاز کردیم که آن را «پروژهی چرخهی حیات مدیرعامل» مینامیم. تیم محققان ما، عملکرد مالی سالانهی 747 مدیرعامل S&P 500 در دوران تصدی مسئولیتشان را رهگیری کردند و 41 مصاحبهی عمقی با مدیرعاملها و مدیرانشان انجام دادند تا تجربیاتشان را بشنوند (کادر «روش ما» را ببینید). این مطالعه، یک الگوی غافلگیرکننده از عوامل تقویتکننده و بازدارندهی مدیرعاملها در طول دوران مسئولیتشان ارائه میدهد و نادرستی تعدادی از دیدگاههای متداول دربارهی دوران تصدی و ارزشآفرینی مدیرعاملها را اثبات میکند. مثلاً نشان میدهد که برخی از هیئتمدیرهها خیلی زود و تنها پس از یک افت عملکرد موقت و مقطعی، مدیرعامل قدرتمندشان را کنار میگذارند و برخی دیگر از هیئتمدیرهها، تحمل زیادی در برابر عملکرد معمولی مدیرشان دارند.

نظرات شما