مدیرعامل لبنیات کابوت از برآورده‌سازی شاخص‌های پایداری می‌گوید

یک دهه پیش وقتی برای اولین بار عبارت «شرکت ب» – یک نشان مخصوص برای کمپانی‌هایی که نه صرفاً به دنبال عواید خود بلکه در پی اهداف والاتر هم هستند – به گوشم خورد، بدبین بودم. در آن زمان که مدیر ارشد مالی لبنیات کابوت، یکی از بزرگ‌ترین کمپانی‌های لبنیاتی ایالات متحده بودم، پرسش‌های بسیار بزرگی در ذهنم ایجاد شدند: آیا این هم صرفاً یک گواهی‌نامه‌ی اجباری دیگر بود؛ مثل نشان «شیر واقعی» و «ورمانت واقعی» که پیش‌تر کسب کرده بودیم؟ آیا مشتریانی که پنیر و سایر محصولاتمان را می‌خرند، اهمیتی به این برچسب جدید می‌دهند؟ این امر چه فشاری به پرورش‌دهندگانمان وارد می‌کند که با توجه به ساختار شرکت ما، در زمره‌ی سهامدارانمان هم جای می‌گیرند؟ کارکنانمان چه فشاری را تحمل خواهند کرد؟ این رویکرد چه هزینه‌ای – ازجمله هزینه‌های اولیه و سالانه – برای ما دارد؟ و چرا باید چنین کمپانی‌هایی را «شرکت ب» بنامند، درحالی‌که می‌توانند «الف» باشند؟ این‌گونه همه‌چیز درجه‌دو به نظر می‌رسد.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.