معمای قدرت شرکت؛ عشق/نفرت به کسب‌وکارهای بزرگ

اولین قسمت از کاپیتالیزنت، یک پادکست اقتصادی جدید اثر کیت ولداک از دانشگاه جرج‌تاون و لوئیجی زینگالس از دانشگاه شیکاگو، نگاهی فکورانه به آینده‌ای دارد که در آن مارک زاکربرگ از فیس‌بوک رئیس‌جمهور آمریکا شده و قانون ضد انحصار را اصلاح می‌کند تا مطمئن شود که کمپانی‌اش هیچ‌گاه ورشکست نخواهد شد. زینگالس که در ایتالیا متولد شده، به شنوندگان یادآوری می‌کند که سیلویو برلوسکونی، نخست‌وزیر بی‌آبروی پیشین ایتالیا، مالکیت خود بر رسانه‌های غالب را به رده‌بالاترین دارایی‌های سیاسی کشور آورد و اشاره می‌کند که اگر زاکربرگ نیز این کار را انجام دهد، می‌تواند هم دولت آمریکا و هم آنچه تحت عنوان مهم‌ترین شبکه‌ی ارتباطات دنیا مطرح می‌شود را در اختیار بگیرد – و بدین ترتیب به «قدرت مطلق» دست یابد.

اما تعداد زیادی از ما پیش از کمپین 2020 زاکربرگ نیز نگران تاثیر شگرف بزرگ‌ترین کمپانی‌های آمریکا و رهبران آن‌ها بر وضعیت کنونی بوده‌ایم. تعداد قابل توجهی از تحقیقات نشان می‌دهند که بزرگ‌ترین سازمان‌ها در اکثر صنایع، طی یکی دو دهه‌ی اخیر به درصد بیشتری از درآمدها و عواید حوزه‌ی کاری خود رسیده‌اند و قدرتشان بیشتر شده است. در این میان، عوام اعتماد کمتری به آن‌ها دارند: تقریباً 40 درصد از آمریکایی‌ها می‌گویند اعتماد اندکی به کسب‌وکارهای بزرگ دارند، درحالی‌که در 1985 این مقدار 24 درصد بود و افراد بیشتری هستند که اعتقاد دارند گوگل و فیس‌بوک باید همچون سایر صنایع همگانی، قانون‌مند یا حتی بخش‌بندی شوند.

آیا این نگرانی‌ها منطقی است؟ رابرت اتکینسون، یک متخصص نوآوری حاضر در واشینگتون و مایکل لیند، استاد مهمان روابط عمومی در دانشگاه تگزاس، اینگونه فکر نمی‌کنند. آن‌ها در کتاب جدیدشان تحت عنوان «بزرگ زیباست»، می‌گویند کمپانی‌های بزرگ‌تر دارای بهره‌وری، نوآوری و تنوع بیشتری نسبت به کوچک‌ها هستند. همچنین این کمپانی‌ها حقوق بالاتر، آموزش بیشتر و عواید گسترده‌تری را برای کارکنان فراهم می‌کنند و سرمایه‌ی بیشتری را برای محدودسازی آلودگی می‌گذارند. نویسندگان نتیجه می‌گیرند که آمریکایی‌ها به خاطر اهمیت بخشیدن به فروشگاه‌های کوچک و تازیانه زدن به کسب‌وکارهای بزرگ، اشتباه می‌کنند.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.