دوستان واقعی در محل کار

نویسندگان: آلیسون برد

تحلیل و بررسی برقراری روابط صمیمی‌تر با همکاران

برد اولین دوست صمیمی‌ام در محل کار بود. وقتی به‌عنوان یک روزنامه‌نگار تازه‌کار به نشریه‌ی فری‌ لنس-استار پیوستم، بلافاصله با هم صمیمی شدیم. از یک دانشگاه فارغ‌التحصیل شده بودیم (البته با فاصله‌ی زمانی یک دهه)؛ و هر دو عاشق پیاده‌روی صبحگاهی و نوشیدن شراب در جمعه‌شب‌‍‌ها بودیم. از آن مهم‌تر اینکه عاشق کار کردن با همدیگر بودیم. ایده‌ها، توصیه‌ها، دلخوری‌هایمان را با هم در میان می‌گذاشتیم و با یکدیگر شوخی‌ می‌کردیم. او زندگی حرفه‌ای و شخصی مرا زیباتر کرده بود.

از آن به بعد چند رابطه دوستی صمیمی دیگر با همکارانم برقرار کردم. در فایننشال تایمز، با ربکا نایت آشنا شدم که 20 سال بعد مثل خواهرم شده بود و دیگری دیوید بیکر بود. دیوید اولین غریبه‌ای بود که عکس سونوگرافی پسرم را دید. او سال گذشته با تردستی‌هایش پسر 11 ساله‌ام را سرگرم کرد. در مجله‌ی کسب‌وکار هاروارد، دوستانی همچون دن مک‌جین، اسکات بریناتو و ایمی گالو دارم؛ افرادی که شناخت بسیار خوبی از من، کارم و زندگی‌ام دارند.

دوستی‌های کاری عواید قابل ملاحظه‌ای دارند. کتاب «شیمی اجتماعی» به قلم مریسا کینگ (استاد دانشگاه ییل)، روابط اجتماعی را عامل تاب‌آوری و تعلق‌خاطر می‌داند. او به مطالعات گوناگون ارجاع می‌دهد که حاکی از عملکرد بهتر تیم‌های دوستان هستند؛ از نقش همکاران حمایتگر در افزایش توازن زندگی شخصی/کاری و کاهش استرس فرد می‌گوید؛ به نقش پیوندهای شخصی قدرتمند در افزایش اشتراک‌گذاری ایده‌ها و اطلاعات، اعتمادبه‌نفس و یادگیری اشاره می‌کند؛ و همچنین از نقش دوستان کاری صمیمی در افزایش بهره‌وری و رضایت شغلی فرد می‌گوید. او به تحقیق صورت‌گرفته توسط تام رث اشاره می‌کند که اگر یکی از همکارانتان «بهترین» دوست شما باشد، احتمال تعلق‌خاطر شما به آن مسئولیت، هفت برابر بالاتر از یک انسان عادی است.

«شیمی اجتماعی»
ماریسا کینگ داتن، 2020 (در حال چاپ)

او می‌افزاید: «از طریق روابطمان است که تاب‌آوری احساسی و قدرت لازم برای رشدمان را می‌یابیم». در کتاب «دوستی» که بررسی «تکامل، زیست‌شناسی… و قدرت» این روابط است، جامعه‌شناسی به نام لیدیا دنوورثِ از نقش دوستی‌ها در هدف‌بخشی، معنایابی و آینده‌نگری مثبت انسان می‌گوید. او صِرف حضور یک دوست را عامل مواجهه‌ی راحت‌تر با چالش‌ها می‌داند و از تاثیر بسیار مهم وقت گذراندن با دوستان بر فشارخون و سلول‌های ایمنی بدن می‌گوید (این را اضافه کنم که علی‌رغم لزوم فاصله‌گذاری اجتماعی و با توجه به روش‌های ارتباط مجازی، کماکان میزان رابطه‌‌ی بزرگ‌سالان شاغل با همکاران، بیشتر از اوقات سپری‌شده با اعضای خانواده یا دوستان غیرکاری است).

«با هم»
ویوک مورتی، پزشک، هارپر ویو، 2020

«دوستی»
لیدیا دنوورث، و.و. نورتون، 2020

ضمناً به مشهورترین دوستان صمیمی بیندیشید که از طریق تاسیس کمپانی (جابز و ووزنیاک)، روان‌کاوری (کانمن و تورسکی)، موفقیت‌های ورزشی (لبران و وید)، خلاقیت عالی (التون و برنی)، و حمایت از حرفه‌ی همدیگر (اوپرا و گیل) به موفقیت‌های چشمگیر دست یافتند.

ارزش دوستی‌های کاری کاملاً واضح است. اما تمامی افراد از این موهبت بهره‌مند نیستند. کینگ می‌نویسد که در سال 1985، حدود نیمی از آمریکایی‌ها یک دوست «صمیمی» در دفتر کار داشتند، اما در سال 2004 صرفاً 30 درصدشان از چنین موهبتی برخوردار بودند. ضمناً درحالی‌که 54 درصد از «کودکان نسل انفجار (بیبی بومرها)» از اهمیت دوستان صمیمی در محل کار می‌گفتند، تنها 41 درصد از میلنیال‌ها چنین اعتقادی دارند. او می‌افزاید که اکثر بزرگ‌سال‌ها روزانه کمتر از 40 دقیقه را صرف روابط اجتماعی می‌‌کنند. این موضوع حاکی از یک کاهش 10 درصدی نسبت به آمار دهه‌ی گذشته است.

البته محدودیت زمان و انرژی ما مشکل‌ساز شده است. دنوورث بهترین توصیف را درخصوص شرایط دارد: «دهه‌ی چهارم زندگی انسان با رویدادهایی همچون ازدواج، به دنیا آمدن فرزندان، مشغله‌های کاری و تغییر محل زندگی، موعد مرگ دوستی‌ها است». آن‌قدر سرمان شلوغ می‌شود که «دیگر برای دوستانمان اولویت قائل نمی‌شویم».

اما با توجه به ساعات و علائق مشترکی که با همکارانمان داریم، کماکان محل کار یکی از مناسب‌ترین بسترها برای شکل‌گیری این روابط است. مورتی اشاره می‌کند که در همین محیط‌ها، «حلقه‌های دوستی میانی و بیرونی خود را تشکیل می‌دهیم». پس چرا «دوستان معتمد و صمیمی» خود را هم در آنجا نیابیم؟

به گفته‌ی هر سه نویسنده، برقراری این ارتباطات مستلزم تلاش‌های آگاهانه است. کینگ می‌گوید: «هر لحظه می‌توانیم انتخاب کنیم که با چه کسی و تا چه حد صمیمی باشیم». دنوورث: «باید… وقت و توجه خود را صرف برقراری روابط ارزشمند کنید». مورتی: «یک زندگی پر از ارتباط، با تصمیماتی آغاز خواهد شد که در زندگی روزمره‌ی خود می‌گیریم».

می‌خواهید بیشتر در مورد شیوه‌ی برقراری دوستی‌های عمیق در محیط کار بدانید؟ صبور باشید. همان‌طور که دنوورث می‌گوید، انسان‌ها عموماً به 80 الی 100 ساعت هم‌نشینی نیاز دارند تا همدیگر را دوست خطاب کنند و برای تبدیل شدن به دوستان «صمیمی»، باید بیش از 200 ساعت را با همدیگر بگذرانند.

البته راهکارهایی برای سرعت بخشیدن به این پروسه هم وجود دارد. مجاورت کارساز خواهد بود. کینگ اشاره می‌کند: «برقراری ارتباط بین دو نفر به فاصله فیزیکی بین آنها بستگی دارد». نظرخواهی صورت‌گرفته در میان دانشجویان دانشکده‌ی افسری نشان داد که نقش چیدمان صندلی‌ها در شکل‌گیری دوستی را بالاتر از مذهب یا سرگرمی‌های مشترک می‌دانستند. مطالعه‌ای دیگر نشان داد که نیمی از تعاملات کارکنان (چه به‌صورت الکترونیک و چه رودررو) میان افرادی بود که کنار همدیگر می‌نشستند و سایر تعاملات هم میان همکاران جای‌گرفته در یک ردیف یا یک طبقه بود. البته تعداد اندکی از ما میز کارمان را تعیین می‌کنیم. اما اکثراً عاداتمان را به‌گونه‌ای تغییر می‌دهیم تا محتمل‌ترین روابط را با همکاران اطرافمان برقرار کنیم.

دنوورث به نقل‌قول ارسطو اشاره می‌کند که «دوست، نَفْسِ دوم انسان است». اما دیدگاهتان را محدود نکنید. صرفاً افراد هم‌سن، دارای پیش‌زمینه‌های همسان یا همکاران بخش خودتان را در نظر نگیرید. در پی افرادی باشید که علائق، سرگرمی‌ها و نگرش‌های مشابه شما دارند (رابطه‌ی من و همکارم ایمی میکر، از زمانی صمیمی‌تر شد که متوجه شدیم هر دو حیوان خانگی گربه داریم).

هرچند یک نکته‌ی بسیار مهم‌تر از مجاورت و تشابه هم وجود دارد: لطف متقابل. دوستان واقعی از هم پشتیبانی می‌کنند، احساسات مثبت دو طرفه نسبت به یکدیگر دارند و موجب رشد همدیگر می‌شوند. همان‌طور که مورتی می‌نویسد: «دوست‌ها دلواپس یکدیگر بودن را نشان می‌دهند». کینگ با مطالعه بر روی رفتارهای شبکه‌سازی و تقسیم‌بندی انسان‌ها به سه دسته -برگزارکننده‌ها، میانجی‌گرها، و توسعه‌طلب‌ها- چندین توصیه در این خصوص ارائه می‌دهد. او می‌گوید که خودافشایی و تلاش برای درک نقطه‌نظر دیگران، رابطه‌های سطحی یا عمیق را مستحکم‌تر می‌کند. او می‌افزاید که درخواست کمک از دیگران و همچنین تلاش برای شنیدن حرف‌های دیگران و طرح سوالات فکورانه‌تر، موجب افزایش اعتماد خواهد شد. دنوورث موافق است: «بهترین دوستان از انتقاد استقبال می‌کنند».

سال گذشته، خبر بهت‌آور و غافلگیرکننده مرگ دوستم تد را دریافت کردم. در دفتر کارم بودم که ایمیل را باز کردم. شوکه شدم. چند دقیقه بعد، دن که ده سال است کنارم می‌نشیند، آمد و مثل همیشه پرسید: «چطوری؟». به گریه افتادم. های های گریستم و گفتم: «دوستم -یک نفر شبیه خودت در اولین موقعیت شغلی‌ام- فوت کرده است». نمی‌دانستم که حرف‌هایم منطقی است، اما مجدداً توضیح دادم: «او را به‌اندازه‌ی تو دوست داشتم». اما دن متوجه شد. به سمتم آمد، دستش را روی شانه‌ام گذاشت و گفت: «خیلی متاسفم». همان‌جا ماند تا گریه‌هایم تمام شد.

موفقیت‌ها، لذت‌ها، شکست‌ها و اتفاق ناگوار در محل کار رخ می‌دهند. برای پشت سر گذاشتن این‌ها، باید دوستان واقعی داشته باشیم – همان‌جا در کنار خودمان.


آلیسون بیرد، ویراستار ارشد مجله‌ی کسب‌وکار هاروارد است

این مقاله در شماره ی زیر منتشر شده است:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *