گفت‌وگوهای مدیر اجرایی آژانس سازمان ملل درباره‌ی اداره‌ی آن همچون یک کسب‌‌وکار

در یکی از روزهای ژوئن 2018، ساعاتی از نیمه‌شب گذشته بود. در خانه‌ام واقع در نروژ خوابیده بودم. با تماس تلفنی یکی از مقامات ارشد مقر سازمان ملل در نیویورک، بیدار شدم. سفیر مکزیک یک شکایت رسمی علیه «دفتر خدمات پروژه‌ای ایالات متحده (UNOPS)» (سازمان تحت هدایت من) تنظیم کرده بود و ادعا می‌کرد که UNOPS رسماً از کاندیدای اپوزیسیون در انتخابات آتی ریاست‌جمهوری مکزیک، دفاع کرده است. این شکایت مسخره بود. آن کاندیدا از ما خواسته بود که اگر انتخاب شد، به او در کمپین ضد فسادش کمک کنیم و ما هم به این درخواست پاسخ مثبت داده بودیم. بااین‌حال همین شکایت رسمی، یک جو رسانه‌ای جنون‌آمیز را در مکزیک ایجاد کرده بود. ما دو گزینه پیش رو داشتیم: عذرخواهی کرده یا اشتباهمان را انکار کنیم. تصمیم حساسی بود؛ زیرا اعتبارمان در خطر بود، به‌خصوص اگر کاندیدای اپوزیسیون می‌باخت. تصمیم گرفتیم که سفت و محکم روی عقاید خودمان بایستیم. دبیر کل سازمان ملل بیانیه‌ای منتشر و بر بی‌‌طرفی سازمان ملل تاکید کرد. یک ماه بعد، همان کاندیدای اپوزیسیون، آندرس مانوئل لوپز اوبرادور، به‌عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد -و بلافاصله پس از تحلیف خود، از UNOPS خواست که به آن‌ها کمک کند تا هواپیمای ریاست‌جمهوری مکزیک را بفروشند و بدین ترتیب، تلاش دولت برای صرفه‌جویی را نشان دهند.





از سال 2014 رهبری UNOPS را بر عهده دارم، این رهبری مستلزم مواجهه‌ی هرروزه با مسائل حساس سیاسی است. اما نمی‌گذارم که این سیاست موجب انحراف ما از هدف اصلی‌مان شود: کمک به آژانس تا همچنان نقش بازوی خودکفا، پایدار و کارآفرین سازمان ملل را ایفا کند -می‌خواهیم به ماموریت اصلی خود پایبند بمانیم، حتی در شرایطی که مجبوریم مشتریان گوناگونی خدمت‌رسانی کنیم و پروژه‌هایی را بپذیریم که با تصور عامه نسبت به عملکرد NGOها فاصله دارند. همین چند وقت پیش بود که این سازمان تا آستانه‌ی ورشکستگی پیش رفت؛ اما امروز به شکلی هوشمندانه رشد می‌کند. دستاوردهای ما آموزنده هستند. به‌راحتی می‌توان نمونه‌های فراوانی از تحولات موفق در بخش خصوصی را مثال زد؛ اما وقتی پای غیرانتفاعی‌ها به میان می‌آید، نمونه‌های کمتری را مشاهده می‌کنیم. UNOPS توانسته خود را به شکلی دراماتیک تغییر دهد، فرهنگ دیسیپلین را به وجود بیاورد و رویکرد خود را برای ریسک‌پذیری بسنجد.

تعارض منافع

UNOPS تاریخچه‌ی غیرمتعارفی دارد. تا اواخر دهه‌ی 90، دپارتمان مجری پروژه در «طرح توسعه‌ی سازمان ملل (UNDP)» بود که می‌شد آن را با سایر آژانس‌های سازمان ملل همچون «صندوق بین‌المللی کودکان (یونیسف)» و «برنامه‌ی جهانی غذا» مقایسه کرد. UNOPS همواره از سایر اعضای خانواده‌ی سازمان ملل پول می‌گرفت تا هزینه‌های پروژه‌های خود -نظیر ساخت شالوده‌ها -را تأمین کند، اما با توسعه‌ی این سازمان، میزان شک و تردیدها نسبت به آن نیز افزایش یافت. منتقدان می‌گفتند که UNDP سیاست‌گذاری‌ می‌کند و سپس از طریق شرکت تابعه‌ی بالفعل خود، UNOPS، از اعضا پول می‌گیرد تا به این سیاست‌ها عمل کنند و این را نمونه‌ی بارز تعارض منافع می‌دانستند. بوتروس بوتروس-گالی، دبیر کل آن زمان، خواهان شفاف‌سازی بیشتر درباره‌ی تأمین منابع مالی و انگیزه‌های آژانس‌های همکار با یکدیگر بود.

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.