برداشت‌های اشتباه مدیران از سرمایه

در سال 2013، الن کالمن که مدیرعامل وقت غول صنایع شیمیایی دوپون بود و تحت فشار سهامداران برای بهبود نتایج سازمان قرار داشت، تصمیم گرفت کسب‌وکار پرفورمنس کوتینگ، یک بخش کم‌رشد و کم‌سود از پورتفولیوی سازمان را بفروشد. کارلایل گروپ به‌عنوان یک شرکت سرمایه‌گذاری خصوصی، 1.35 میلیارد دلار بابت تملک کامل کسب‌وکار پرداخت و اسمش را به آکسالتا تغییر داد. کارلایل بلافاصله یک تحول اساسی در واحد به وجود آورد که شامل سرمایه‌گذاری نسبتاً جسورانه علی‌الخصوص در بازارهای درحال‌توسعه می‌شد.





تنها 21 ماه بعد، آکسالتا آن‌قدر خوب عمل می‌کرد که کارلایل آن را به بازار سهام برد و با فروش تنها 22 درصد از سهام کمپانی، کل هزینه‌ی خود برای خرید آن را بازگرداند. در سال 2016 و 3.5 سال پس از اکتساب واحد، کارلایل سهم باقی‌مانده‌اش را فروخت و مجموعاً 5.8 میلیارد دلار سود نسبت به سرمایه‌ی اولیه‌اش کسب کرد.





این داستان آشنایی است که موجب اعتبار سرمایه‌گذارهای خصوصی نظیر کارلایل، KKR و بلک‌استون شده و آن‌ها را نابغه‌های مدیریت می‌دانند که می‌توانند با بهره‌گیری از ترکیب مدیریت موشکافانه، نظارت صحیح، کنترل هزینه‌ی دقیق و فراتر از همه آزادی عمل از نتایج کوتاه‌مدت و مدنظر سرمایه‌گذاران بازارهای عمومی، ارزش‌های نهفته‌ی مایوس‌کننده‌ترین دارایی‌ها را آزاد کنند.

---

برای مشاهده ادامه متن مقاله، اشتراک تهیه نمایید.