شرکت‌ها چگونه می‌توانند اشتباهات گذشته خود را جبران کنند؟
ویراستار تخصصی: حامد ورمزیار؛
درس‌هایی از دوران برده‌داری و هولوکاست
مدیران اجرایی CSX، شرکت راه‌اهن باری که پیشینه آن تقریبا به اوایل قرن نوزدهم بازمی‌گردد (شرکت CSX Transportation بخشی از CSX Corporation است که بنابر آمار سال ۲۰۲۰ یکی از پنج شرکت بزرگ حمل‌‌ونقل ریلی با بیش از ۱۰ میلیارد دلار درآمد در ایالات متحده آمریکاست)، در سال 2002 با خبری غیرمنتظره مواجه شدند: گروهی به نمایندگی از تمامی بازماندگان و نوادگان زنده بردگان ایالات متحده در یک دادگاه ایالتی فدرال در نیویورک، طرح دعوی کردند و این شرکت نیز به عنوان بخشی از این طرح دعوی متهم شده بود.
شرکت‌های فلیت‌بوستون فایننشل (که امروزه بخشی از بانک آمریکا است) و ایتنا نیز در این طرح دعوی به دلیل خسارت‌های جبران‌ناپذیر، غرامت برای کار اجباری بدون دستمزد و استثمار کارگران در مظان اتهام بودند، شاکیان مدعی بودند که CSX از بردگان برای ساخت خطوط ریلی خود استفاده کرده است، فلیت‌بوستون به بانک پراویدنس سابق مرتبط است که مالک آن با کشتی خود بردگان را به ایالات متحده منتقل می‌کرده و ایتنا هم درگذشته برده‌داران را در قبال ازدست‌رفتن دارایی‌های انسانی‌شان (بردگان) بیمه می‌کرده است.
تمام اتهامات فوق شفاف و روشن است و یک سوال حقوقی و اخلاقی را مطرح کردند: آیا شرکت‌های قدیمی باید تاوان جنایات گذشته را بپردازند؟ به عقیدۀ جان دبلیو. اسنو مدیر عامل CSX (که بعدها در دوران ریاست جمهوری جورج دبلیو. بوش به عنوان وزیر خزانه‌داری انتخاب شد)، خیر. این شرکت بیانیه‌ای منتشر کرد و ضمن محکوم کردن برده‌داری افزود که «طرح دعوی حقوقی مبنای منطقی ندارد.» سخنگوی شرکت به نام کاتلین ای. برنز شاکیان را برای طرح دعوی علیه کارکنان و سهامداران کنونی شرکت بابت اشتباهات گذشته ملامت کرد. البته دادگاه نیز درنهایت بدون اشاره به منطقی‌بودن یا نبودن طرح این دعوی، به این دلیل که شاکیان نمی‌توانستند ارتباط مستقیم خود را با افراد آسیب‌دیده ثابت کنند، این پرونده را مختومه اعلام کرد.
خلاصۀ ایده
پیشینۀ موضوع
پیشینۀ برخی از شرکت‌های بسیار قدیمی، آلوده به جنایت‌ها و خشونت‌هایی مانند برده‌داری، هولوکاست، اشغال زمین و اجبار به کوچ دسته‌جمعی بومیان است.
درس‌هایی از دوران برده‌داری و هولوکاست
مدیران اجرایی CSX، شرکت راه‌اهن باری که پیشینه آن تقریبا به اوایل قرن نوزدهم بازمی‌گردد (شرکت CSX Transportation بخشی از CSX Corporation است که بنابر آمار سال ۲۰۲۰ یکی از پنج شرکت بزرگ حمل‌‌ونقل ریلی با بیش از ۱۰ میلیارد دلار درآمد در ایالات متحده آمریکاست)، در سال 2002 با خبری غیرمنتظره مواجه شدند: گروهی به نمایندگی از تمامی بازماندگان و نوادگان زنده بردگان ایالات متحده در یک دادگاه ایالتی فدرال در نیویورک، طرح دعوی کردند و این شرکت نیز به عنوان بخشی از این طرح دعوی متهم شده بود.
شرکت‌های فلیت‌بوستون فایننشل (که امروزه بخشی از بانک آمریکا است) و ایتنا نیز در این طرح دعوی به دلیل خسارت‌های جبران‌ناپذیر، غرامت برای کار اجباری بدون دستمزد و استثمار کارگران در مظان اتهام بودند، شاکیان مدعی بودند که CSX از بردگان برای ساخت خطوط ریلی خود استفاده کرده است، فلیت‌بوستون به بانک پراویدنس سابق مرتبط است که مالک آن با کشتی خود بردگان را به ایالات متحده منتقل می‌کرده و ایتنا هم درگذشته برده‌داران را در قبال ازدست‌رفتن دارایی‌های انسانی‌شان (بردگان) بیمه می‌کرده است.
تمام اتهامات فوق شفاف و روشن است و یک سوال حقوقی و اخلاقی را مطرح کردند: آیا شرکت‌های قدیمی باید تاوان جنایات گذشته را بپردازند؟ به عقیدۀ جان دبلیو. اسنو مدیر عامل CSX (که بعدها در دوران ریاست جمهوری جورج دبلیو. بوش به عنوان وزیر خزانه‌داری انتخاب شد)، خیر. این شرکت بیانیه‌ای منتشر کرد و ضمن محکوم کردن برده‌داری افزود که «طرح دعوی حقوقی مبنای منطقی ندارد.» سخنگوی شرکت به نام کاتلین ای. برنز شاکیان را برای طرح دعوی علیه کارکنان و سهامداران کنونی شرکت بابت اشتباهات گذشته ملامت کرد. البته دادگاه نیز درنهایت بدون اشاره به منطقی‌بودن یا نبودن طرح این دعوی، به این دلیل که شاکیان نمی‌توانستند ارتباط مستقیم خود را با افراد آسیب‌دیده ثابت کنند، این پرونده را مختومه اعلام کرد.
خلاصۀ ایده
پیشینۀ موضوع
پیشینۀ برخی از شرکت‌های بسیار قدیمی، آلوده به جنایت‌ها و خشونت‌هایی مانند برده‌داری، هولوکاست، اشغال زمین و اجبار به کوچ دسته‌جمعی بومیان است.
نویسنده
سارا فدرمن استادیار اصول و فنون مذاکره و مدیریت تعارضات در دانشگاه بالتیمور و نویسندۀ «آخرین قطار به اردوگاه آشویتس: خطوط ریلی ملی فرانسه و درآمدی بر مسئولیت‌پذیری» است.
نظرات شما