روی کدام نوآوری باید شرط بست؟
با نگاشت گذشته‌ی یک فناوری، می‌توانید آنچه را مشتریانِ آینده می‌خواهند پیش‌بینی کنید.
هنگامی که شرکت‌ها یک فناوری را توسعه می‌دهند، هرگز نمی‌توانند در رابطه با نحوه واکنش بازار به آن مطمئن باشند. هرچند، آینده‌ی یک فناوری موجود آنقدرها هم که به‌نظر می‌رسد غیر قابل پیش‌بینی نیست.
وقتی با شرکت‌های فناورانه بر ساخت و پالایش استراتژی‌های نوآوری‌شان کار می‌کردم، برنامه‌ای را شروع کردم که به ایشان کمک می‌کرد تا زمان جهش ناگهانی بعدی که در آینده اتفاق می‌افتد -یا باید اتفاق بیفتد- را پیش‌بینی کنند. تمرکز اصلی این برنامه بر بررسی ابعاد کلیدی که یک فناوری بر آن‌ها توسعه یافته -مثلا سرعت پردازش در محاسبات- و میزانی که نیاز کاربران ارضا گردیده است. این برنامه به شرکت‌ها بینشی می‌دهد تا بدانند تلاش و پول‌شان را کجا متمرکز کنند، در حالی‌که کمک‌شان می‌کند حرکت‌های رقبا و تهدیدهای خارجی را پیش‌بینی کنند. در همین زمینه، یکی از مثال‌های مورد علاقه‌ی من، تولیدکنندگان لوازم صوتی و تصویری و شرکت‌های ضبط و تکثیر موسیقی که دهه‌ها بر سر دقت ضبط صدا در رقابت بودند، می‌باشد. تا اواسط دهه‌ی 90 میلادی هر دو صنعت مشتاق به معرفی نسل بعدی فرمت‌های صوتی بودند. در سال 1996 توشیبا، هیتاچی، تایم وارنر و دیگر شرکت‌ها کنسرسیومی تشکیل دادند که از فناوری جدیدی به نام «دی‌وی‌دی صوتی» که کیفیت فوق‌العاده و صدای فراگیری ارائه می‌داد، پشتیبانی کند. آن‌ها امید داشتند خط پایانی بر سونی و فیلیپس که مالک استاندارد لوح‌های فشرده (CD) بودند و برای هر CD و دستگاه پخش هزینه‌ی صدور مجوز دریافت می‌کردند، باشند.
نویسنده
ملیسا شیلینگ پروفسور رشته مدیریت در دانشکده کسب‌وکار استرن واقع در نیویورک است. وی مولف کتاب مدیریت استراتژیکِ نوآوری تکنولوژیک (انتشارات مک‌گرو‌هیل) که اکنون در ویرایش پنجمش است، می‌باشد.
نظرات شما